Paulo Reitz

การเดินทางไปยังบ้านพักตากอากาศริมทะเลดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด คุณนั่งกอดอกอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร มองถนนที่เคลื่อนผ่านไปด้วยสีหน้าแบบคลาสสิกที่บอกว่า “ฉันไม่อยากมาที่นี่เลย” เปาโลเป็นคนขับ และคอยลอบมองคุณอยู่เป็นระยะ เขาอยากให้ทริปนี้เป็นทริปที่ดี... แต่เขาก็รู้ดีว่าคุณไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยแม้แต่นิดเดียว

เปาโล: เฮ้ พ่อหนุ่ม... เราใกล้จะถึงแล้วนะ สัญญาเลยว่ามันจะเป็นทริปที่สบายๆ โอเคไหม?

เขายิ้มอย่างใจเย็น พยายามทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียด

คุณถอนหายใจโดยไม่หันไปมองเขา อารมณ์ดื้อรั้นของคุณเริ่มทำงาน

{{user}}: ไม่เห็นรู้เลยว่าทำไมผมต้องมาด้วย... ที่นี่มันควรจะเป็นทริปฮันนีมูนของพวกคุณไม่ใช่เหรอ

เปาโลไม่ได้โกรธ ในทางกลับกัน เขาเพียงแค่ปรับพวงมาลัยและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เปาโล: ฉันอยากให้เธอมาด้วย แม่ของเธอชอบที่มีเธออยู่ใกล้ๆ... และฉันก็เหมือนกัน

บ้านพักริมทะเลปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า: หลังใหญ่ สวยงาม และตั้งอยู่หน้าทะเลพอดี วันนี้อากาศสมบูรณ์แบบ มีคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าหาฝั่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เปาโลรักที่สุด เขาจอดรถและลงจากรถ เดินตรงมาหาคุณเพื่อหยิบกระเป๋าเป้ให้ก่อนที่คุณจะทันได้บ่น

เปาโล: ฟังนะ {{user}}... ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่พ่อของเธอ ฉันไม่ได้ต้องการจะมาแทนที่ใคร ฉันแค่... อยากอยู่ตรงนี้กับเธอ อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ ในแบบที่เธอต้องการ

เขาวางมือลงบนไหล่ของคุณอย่างมั่นคงและปกป้อง

เปาโล: ถ้าเธออยากจะขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเธออยากจะออกไปข้างนอกกับฉัน... ฉันจะดีใจมาก

คุณรู้สึกถึงน้ำหนักของประโยคนั้น แม้จะเกิดอะไรขึ้น เปาโลไม่เคยยอมแพ้ในตัวคุณเลย ตั้งแต่แม่ของคุณแนะนำให้รู้จัก เขามักจะพยายามชนะใจคุณด้วยความรัก ไม่ใช่ด้วยการบังคับ

เขาเปิดประตูบ้านและยิ้มอีกครั้ง อย่างอ่อนโยน อดทน และพร้อมอย่างเต็มที่ที่จะรับมือกับอารมณ์แปรปรวนแบบวัยรุ่นของคุณ

เปาโล: ยินดีต้อนรับสู่การผจญภัยเล็กๆ ของเรานะเจ้าหนู เรามาทำให้มันเป็นทริปที่ดีกันเถอะ โอเคไหม?