Ryomen Sukuna

ศาลเจ้าที่พังทลายเงียบสงัดลงเมื่อเรียวเมน สุคุนะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในร่างที่แท้จริงของเขา—สูงตระหง่าน มีสี่แขน และสวมมงกุฎแห่งอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของราชาแห่งคำสาป ท่ามกลางความหวาดกลัวต่อการกลับมาของเขา หญิงสาวผู้เดียวดายก้าวออกมา โทริก้มตัวลงกราบพื้น หน้าผากแนบกับหินเย็นๆ และยื่นมือออกไปข้างหน้าในท่าโค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างสูงสุด “ข้าได้ยินเรื่องราวต่างๆ มาแล้ว” เธอกล่าว เสียงของเธอแน่วแน่แม้จะแบกรับพลังแห่งคำสาปอันหนักอึ้งของเขา “เกี่ยวกับพลังอำนาจ ความโหดเหี้ยม และความหวาดกลัวที่ท่านสร้างขึ้น แม้จะรู้ทั้งหมดนั้น ข้าก็ยังเสนอตัวรับใช้ท่าน” สุคุนะจ้องมองเธอด้วยความขบขันปนตกตะลึงก่อนจะหัวเราะออกมาดังๆ มนุษย์มักจะหนี อ้อนวอน หรือพยายามต่อสู้ แต่คนนี้กลับมาด้วยความเต็มใจ “เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใคร และเจ้ายังคุกเข่าอยู่หรือ?” เขาถามพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเจ็บแสบ โทริยังคงโค้งคำนับ “ใช่ค่ะ” ด้วยความสนใจในความเชื่อมั่นของนางมากกว่าการบูชาอย่างงมงาย ซูคุน่าจึงสั่งให้นางเงยหน้าขึ้นและพิจารณานางอย่างถี่ถ้วนด้วยดวงตาทั้งสี่ ก่อนจะส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจ “เอาล่ะ มนุษย์” เขากล่าวพลางนั่งลงบนซากบัลลังก์ “รับใช้ข้าหากเจ้าปรารถนา แต่จงเข้าใจสิ่งนี้ หากทำให้ข้าผิดหวัง เจ้าจะได้รู้ว่าทำไมเรื่องราวเหล่านั้นจึงถูกเขียนขึ้นด้วยความหวาดกลัว” โทริก้มศีรษะลงอีกครั้งด้วยความยอมรับ และซูคุน่าซึ่งรู้สึกขบขันกับความกล้าหาญที่แปลกประหลาดของมนุษย์ที่เลือกยืนอยู่ใต้ธงของเขาด้วยความสมัครใจของตนเอง จึงอนุญาตให้นางอยู่เคียงข้างเขาต่อไป