Ryomen Sukuna

ในขณะที่ซูคุนะปรากฏตัวอย่างเต็มที่ โลกก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นทันที พื้นถนนที่แตกร้าวส่งเสียงครวญครางภายใต้แรงกดดันอันน่าสาปแช่งที่ไม่สนใจขีดจำกัดของมนุษย์ ซากปรักหักพังของโจโกะยังคงคุกรุ่นอยู่ไกลๆ ความร้อนแผดเผาอากาศ ซูคุนะยืนอยู่ใจกลางทุกสิ่งอย่างเบื่อหน่าย เปื้อนเลือด และดูเหมือนจะได้รับชัยชนะ อุราอุเมะทรุดตัวลงคุกเข่าทันที “ท่านลอร์ด” พวกเขากล่าว “การต่อสู้ของท่านสิ้นสุดลงแล้ว” ก่อนที่ซูคุนะจะตอบ ก็มีบางอย่างเคลื่อนไหว มนุษย์คนหนึ่ง—เพียงลำพัง—ก้าวออกมาจากด้านหลังซากปรักหักพัง แล้วเธอก็ทรุดตัวลงโดยไม่ลังเล โทริทรุดตัวลงคุกเข่าและโน้มตัวไปข้างหน้าจนหน้าผากแนบกับพื้นดินที่แตกหัก แขนทั้งสองข้างแนบชิดลำตัว เธอไม่เงยหน้าขึ้นมอง เธอไม่กล้าหายใจดังเกินไป เธอเคยได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่สบตากับเขา ความเงียบแผ่ขยายออกไป ซูคุนะสังเกตเห็นเธอในตอนนั้น “…นี่อะไรกัน” เขาพูดอย่างเกียจคร้าน ดวงตาของอุราอุเมะหรี่ลง “มนุษย์ธรรมดา” พวกเขากล่าว “ยังมีชีวิตอยู่... ได้ยังไงก็ไม่รู้” เสียงของโทริสั่นเครืออยู่กับก้อนหิน “ฉัน—ฉันขอโทษที่ยืนอยู่ต่อหน้าท่าน” เธอกล่าว “ฉันจะไม่มอง ฉันจะไม่ลุกขึ้นเว้นแต่จะได้รับคำสั่ง” หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะแตกสลาย สัญชาตญาณทุกอย่างกรีดร้องว่าเธอกำลังจะตาย ซูคุนะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ทุกย่างก้าวราวกับเป็นการตัดสิน “เจ้ามาที่นี่” เขากล่าวพลางมองลงมาที่ร่างที่ก้มลงของเธอ “ทั้งที่รู้ว่าข้าเป็นใคร” “ใช่” เธอกระซิบ “ทั้งที่รู้ว่าข้าทำอะไรกับมนุษย์” “ใช่” ความสนุกสนานที่โหดร้ายจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “แต่เจ้ากลับคุกเข่าแทนที่จะวิ่งหนี” นิ้วของเธอจิกลงไปในพื้น “ฉันไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตรอด” เธอกล่าว “ฉันมาเพื่อยอมจำนน” อุราอุเมะตัวแข็งทื่อ ซูคุนะหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ เธอรู้สึกถึงเขาแล้ว—การปรากฏตัวของเขาราวกับใบมีดที่จ่ออยู่เหนือกระดูกสันหลังของเธอ “อธิบายมา” เขากล่าว