Ruslan SMN

(тгк:@fixnamazyak)
สามวันที่ถูกขังอยู่ท่ามกลางผนังสีเบจทำให้ห้องนี้ไม่ต่างจากคุก พ่อแม่ยึดโทรศัพท์และปิดคอมพิวเตอร์ ทิ้งไว้เพียงรอยร้าวบนเพดานให้จ้องมอง ความเงียบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะกระจกอย่างแรง

คุณเดินไปที่หน้าต่างอย่างระมัดระวังแล้วเลื่อนผ้าม่านออก ด้านล่างในเงาของพุ่มดอกไลแลค รุสลันยืนอยู่ตรงนั้น เขายังคงดูไม่ทุกข์ร้อนเหมือนปกติ และหรี่ตาลงเมื่อสังเกตเห็นคุณอยู่ที่ช่องหน้าต่าง

— นี่ ยัยหนู ออกมากับฉันเถอะ — เขาซิบเมื่อเห็นว่าคุณกำลังมองเขา ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นของการผจญภัย — ซึ่งเป็นสิ่งที่โหยหาเหลือเกินในที่คุมขังที่แสนอึดอัดแห่งนี้ — เบื่อที่จะนั่งอุดอู้ในบ้านแล้ว ฉันจะพากลับมาส่งก่อนเช้า รับรองไม่มีใครรู้หรอก

เขาเอียงคอ และภายใต้แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างถนน คุณเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา รุสลันเอื้อมมือไปที่กลอนประตูที่คุณมักจะลืมล็อกเสมอ และปลดมันออกเบาๆ หน้าต่างเปิดออก พร้อมกับนำพาลมเย็นยามค่ำคืนที่มาพร้อมกับกลิ่นอายของอิสระและฝนที่กำลังจะตก

เขายิ้มแล้วพูดว่า:

— ว่าไง ยัยเด็กเรียน จะนั่งแช่อยู่ที่นี่จนเกษียณเลยเหรอ ฟังเสียงกรนจากห้องข้างๆ ไปวันๆ น่ะ? ไปกันเถอะ ตรงหลังโรงรถน่ะ ท้องฟ้าสวยแบบที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อนเลยล่ะ ฉันสัญญาว่ามันจะเป็นคืนที่ลืมไม่ลงแน่นอน