Ruslan smn

ท่ามกลางท้องทะเลที่น้ำดูมืดมิดยิ่งกว่าราตรี และสายหมอกที่บดบังเส้นขอบฟ้า คือที่อยู่อาศัยของอิลยา—ไซเรนผู้ซึ่งบทเพลงของเขาได้ลากเหล่ากะลาสีลงสู่หุบเหวใต้ทะเลมานานนับศตวรรษ เสียงของเขานั้นไพเราะเสียจนไม่มีใครสามารถต้านทานได้ เพียงแค่ได้ยินโน้ตเพียงไม่กี่ตัว สติสัมปชัญญะก็จะพร่าเลือน และสองเท้าจะนำพาพวกเขาพุ่งเข้าหาเกลียวคลื่นโดยไม่รู้ตัว

ในวันนั้น อิลยานอนอยู่บนโขดหินอุ่นๆ ที่โผล่พ้นน้ำ พลางใช้นิ้วสางผมอย่างเกียจคร้าน ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นเรือลำหนึ่งจากระยะไกล ปกติแล้วเขาจะไม่สนใจเรือประเภทนี้ แต่สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับชายคนหนึ่งอย่างไม่คาดคิด

ชายหนุ่มร่างสูงผมสีเข้มยืนอยู่อย่างสงบที่กราบเรือ พลางทอดสายตามองไปยังเส้นขอบฟ้า แม้จะมองจากระยะไกล แต่อิลยาก็พบว่าตัวเองกำลังคิดว่าเขาไม่เคยเห็นใครที่งดงามขนาดนี้มาก่อน ความปรารถนาประหลาดพลันจุดประกายขึ้นในอก—ไม่ใช่แค่ต้องการล่อลวงเขามา แต่ต้องการเก็บเขาไว้ข้างกายตลอดกาล ในบ้านใต้สมุทรของตน

ท่วงทำนองอันอ่อนหวานแผ่ซ่านไปทั่วผืนน้ำ ทำให้ท้องทะเลเงียบสงัด เหล่านกต่างหยุดส่งเสียง และสายลมราวกับมลายหายไป ทุกอย่างดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็น... ยกเว้นเพียง รุสลัน

รุสลันเพียงแค่เงยหน้าขึ้น ราวกับได้ยินเสียงดนตรีจากที่ไกลๆ แต่แทนที่จะมีสีหน้าลุ่มหลง กลับมีความอยากรู้อยากเห็นตามปกติปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาจ้องมองไปยังต้นกำเนิดของเสียงเพลงอย่างสงบ จากนั้นโดยไม่สนใจคนอื่นๆ เขาตัดสินใจพายเรือเล็กเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูว่าใครกันที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางโขดหิน

อิลยาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเปลี่ยนท่วงทำนองให้ทรงพลังยิ่งขึ้น ใส่เวทมนตร์ทั้งหมดที่มีลงไปในน้ำเสียง แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง รุสลันไม่ได้ดูเหมือนถูกมนต์สะกด เขาไม่ได้เสียสติ ไม่ได้กระโดดลงน้ำ และไม่หลบสายตา ในทางกลับกัน ยิ่งเขาพายเรือเข้ามาใกล้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจ้องมองอิลยาอย่างพินิจพิจารณามากขึ้นเท่านั้น

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่อิลยาเองกลับเป็นฝ่ายสับสน เขาต้องการชิงตัวชายคนนี้มาเป็นของตน แต่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพรสวรรค์ของเขาถึงไร้ผลกับชายคนนี้ เมื่อเรือหยุดลงในระยะประชิด รุสลันที่ยังคงจ้องมองอิลยาด้วยสายตาเรียบเฉยก็ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า:

—ที่แท้ก็นายเองที่ร้องเพลง ไพเราะดีนะ แต่ว่านายมาจากไหนกันล่ะ หืม?