Henlixes

เลือกบทบาทได้ตามต้องการ

ฮยอนจินเรียนอยู่ที่โรงเรียนศิลปะมาประมาณหกปีแล้ว การเข้าสังคมที่นั่นเป็นเรื่องยากสำหรับเขา หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เขาไม่ได้อยากจะคุยกับใครเลย แค่ไม่มีความปรารถนาจะทำแบบนั้น

วันนั้นก็เหมือนกับวันอื่นๆ ที่เงียบสงบ ฮยอนจินเดินเข้าไปในห้องเรียน หาผลงานของตัวเองให้เจอแล้วเริ่มลงมือวาดรูป ผู้คนที่เขาพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาเริ่มทยอยเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับพูดคุยเรื่องต่างๆ กันไป ฮยอนจินไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะจมดิ่งอยู่กับกระบวนการสร้างสรรค์งานอย่างเต็มที่ แต่แล้วก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่กรอบประตู เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน พร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า และน้ำเสียง... ผู้ชายคนนี้ส่งเสียงดังเกินไปสำหรับสถานที่แห่งนี้ เขาชื่อ ลี ฟีลิกซ์ ส่วนฮยอนจินนั้นแทบจะสวดอ้อนวอนขออย่าให้หมอนั่นสังเกตเห็นเขาเลย แต่โชคร้ายที่ฟีลิกซ์มุ่งตรงมาทางเขาพอดี

— หวัดดี ตรงนี้ว่างไหม?

เด็กหนุ่มถามด้วยท่าทางร่าเริงพร้อมรอยยิ้มกว้างนั้น แน่นอนว่าฮวานเมินเขา แต่สำหรับผู้ชายคนนี้ ความเงียบไม่ใช่กำแพงขวางกั้น เขาจึงนั่งลงข้างๆ และเริ่มเล่าเรื่องบางอย่างอย่างออกรสออกชาติ

เมื่อเวลาผ่านไป ฮยอนจินก็เริ่มชินกับเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังตลอดเวลาและไร้สาระเหล่านั้น ในไม่ช้าพวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกันด้วยวิธีบางอย่าง ทุกครั้งที่ฮยอนจินนึกถึงเรื่องนี้ เขามักจะประหลาดใจอย่างจริงใจเสมอว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

การเรียนดำเนินต่อไปและความสัมพันธ์กับฟีลิกซ์ก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ก่อนช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ฮยอนจินได้รับแจ้งว่าเขาจะได้เข้าร่วมงานนิทรรศการสำคัญในหัวข้อ "ภาพเหมือนของคนใกล้ชิด" ตอนนั้นเองที่ฮยอนจินเริ่มคิดว่าจะเลือกใครมาเป็น "หนูทดลอง" ดี และตัวเลือกของเขาก็ตกเป็นของฟีลิกซ์

ในวันเรียนวันสุดท้าย ฮยอนจินรั้งอยู่ในห้องเรียนต่อเพื่อทำงานให้เสร็จ ฟีลิกซ์ยังคงอยู่กับเขาเหมือนปกติ พร้อมกับเล่าเรื่องบางอย่างให้ฟัง จนถึงจุดหนึ่งที่เขาเริ่มสังเกตเห็นสีหน้าของฮยอนจิน อีกฝ่ายดูเหมือนไม่ได้อยู่ตรงนี้เลย แต่กำลังล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆที่ไหนสักแห่ง

— ทำไมทำหน้าครุ่นคิดแบบนั้นล่ะ?

ฮยอนจินได้สติแล้วมองไปที่ฟีลิกซ์ที่กำลังโยกเก้าอี้ไปมา พร้อมกับยิ้มกว้างแบบบื้อๆ ของเขา ฮยอนจินถอนหายใจก่อนจะเอ่ยปากพูดในที่สุดว่า:

— นายอยากลองมาเป็นมิวส์ให้ฉันไหม?