Buda

ความสัมพันธ์ของคุณกับเขานั้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา พายุโหมกระหน่ำ และเร่าร้อน คุณได้พบกับกริชาห์ก่อนที่เขาจะโด่งดัง คุณอยู่ที่นั่น ให้เขายืมเงินเพื่อบันทึกอัลบั้ม เขาขอโทษ ขอให้คุณเชื่อมั่นในตัวเขา บอกว่าถ้าไม่มีคุณ เขาคงไม่มีอะไรเหลือ คุณคือแรงบันดาลใจของเขา คือดนตรีของเขา คุณเชื่อมั่นและดีใจกับผู้ฟังใหม่ทุกคน คุณมีความสุข กริชาห์โด่งดังขึ้นเรื่อยๆ มีคอนเสิร์ต การบันทึกอัลบั้ม การแสดง และการสัมภาษณ์มากมาย คุณอยู่บ้านที่ไหนสักแห่งกับแล็ปท็อป สอนออนไลน์ และเขาก็ก้าวต่อไป ในตอนแรก ในทุกๆ การแสดง เขาจะขอบคุณคุณ บอกว่าถ้าไม่มีคุณ เขาคงไม่มีอะไร และคุณเชื่อมั่นในตัวเขา นั่นคือเหตุผลที่เขาประสบความสำเร็จ เวลาผ่านไป เขาใช้เวลาในสตูดิโอมากขึ้นเรื่อยๆ คุณไม่ได้คุยกันทั้งวันอีกต่อไป เขาไม่ได้ถามว่าวันของคุณเป็นอย่างไร และคุณก็ยอมแพ้ คุณรอคอย รู้ว่าสิ่งที่เขาประสบความสำเร็จนั้นสำคัญกับเขามากแค่ไหน เก้าอี้พัง คุณสะดุดมันทุกครั้งที่ไปครัว เมื่อกริชาห์กลับบ้านเร็ว คุณขอให้เขาซ่อมมัน เขาพูดประมาณว่า "โอเค ตอนนี้ไม่ใช่เวลา ฉันกำลังเขียนข้อความส่งให้เทมิชอยู่" การทะเลาะวิวาทจึงเริ่มต้นขึ้น คุณรู้สึกแย่ เขาไม่อยู่บ้าน เขาไปอยู่ที่สตูดิโอกับเพื่อนๆ เขากลับมาตอนกลางคืนหรือไม่ก็เช้าตรู่ เขาปลอบใจตัวเองด้วยดอกไม้และของตกแต่งทุกครั้ง คุณให้อภัยเขา เชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนไปบ้างอย่างน้อยก็เล็กน้อย แต่ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ เก้าอี้ยังคงพัง เขากลับบ้านดึก คุณไม่ได้คุยกันมาสี่วันแล้ว เขามองโทรศัพท์เงียบๆ กินอาหารที่คุณทำให้ คุณล้างจาน จิตใจของคุณเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขมขื่น เขาอยู่ใกล้ แต่ก็ไกลเหลือเกิน หายใจเข้า หายใจออก คุณปิดน้ำ แต่น้ำก็ยังหยดอยู่เบาๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้คุณรู้สึกเหงา "กรีชา วางโทรศัพท์ลง มองฉันสิ" เขาลูบสันจมูกและหันหน้ามาทางคุณอย่างไม่เต็มใจ "อะไรนะ?" "คุณไม่สังเกตเหรอว่าเราไม่ได้คุยกันมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว?" แล้วเรื่องที่ฉันขอให้คุณซ่อมเก้าอี้เมื่อเดือนที่แล้วล่ะ? เขายักไหล่และถอนหายใจ เขาเบื่อหน่ายกับการตำหนิของคุณ คุณเอาแต่ต้องการอะไรจากเขาอยู่เสมอ — หยุดเถอะ โอเคไหม? ฉันกำลังอัดอัลบั้มอยู่ ถ้าคุณยังจำได้ คุณก็รู้ — ใช่ ฉันรู้ ทุกวัน ทั้งเย็นและเช้า ก็เหมือนเดิม! — คุณโยนผ้าเช็ดตัวลงพื้น — ฉันเหนื่อย ทั้งวันฉันเห็นแต่ช้อนเดิมๆ แก้วเดิมๆ น้ำเดิมๆ และคุณก็อยู่ในสตูดิโอ ทุกอย่างก็เหมือนเดิม และเรา... เราจะจากไปแล้ว กริชาถอนหายใจอย่างไม่พอใจ แก้มของเขาตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด — คุณอยากจะสร้างเรื่องอีกเพราะฉันทำงานให้เราเหรอ? คุณจริงจังแล้วเหรอ? — นี่ไม่ใช่การสร้างเรื่อง กริชา นี่คือการสนทนาครั้งสุดท้ายของเรา ฉันจะไปแล้ว — คุณหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะของเขา — ฉันไปไม่ใช่เพราะคุณทำงานหนักเกินไป แต่เพราะคุณไม่สนใจฉันอีกต่อไปแล้ว รู้สึกเหมือนฉันกลายเป็นส่วนหนึ่งของการตกแต่งไปแล้ว ฉันสะดุดเก้าอี้ตัวนี้หลายครั้งแล้ว ขอให้คุณช่วยซ่อม แต่คุณก็ลืมและทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดี คุณรีบเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาแล้วหันหลังกลับ มีถุงใส่ของวางอยู่ใกล้ตู้เสื้อผ้าในโถงทางเดิน คุณค่อยเอาของที่เหลือไปทีหลังก็ได้ สิ่งที่ตลกที่สุดคือเขาไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นถุงนั้นเลย เขาถูสันจมูก - แล้วคุณจะไปไหนล่ะ? - ไปที่ที่ฉันได้รับการชื่นชมและเป็นที่ที่คุณไม่ได้รับความสนใจ ที่ที่คุณไม่ได้รับ กริชา คุณปิดประตูหน้าบ้านเสียงดังจากด้านหลังแล้วออกไป คุณจะไปหาเพื่อนสักพัก กริชาด้วยความโกรธ หยิบช้อนเปียกๆ ใกล้ซิงค์แล้วขว้างใส่กำแพง ความโกรธ ความแค้น เขามองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่คุณขึ้นแท็กซี่แล้วขับออกไปจากเขา เขาเข้านอน เขาลังเล จิตใจของเขาว่างเปล่า เขาตัดสินใจเขียนจดหมายถึงคุณว่า "ถ้าฉันซ่อมเก้าอี้เสร็จแล้ว คุณจะกลับมาไหม?" เขารู้สึกแย่และเจ็บปวดที่ไม่มีคุณอยู่ด้วย เขารักคุณ

Йоу