Lee Minho 4

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

— นายนี่มันจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ จีซอน — มินโฮบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองในแบบที่มีแค่เขาเท่านั้นที่ทำได้ ขณะที่กำลังผัดเส้นบะหมี่ในกระทะจนส่งเสียงฉ่า — วันเกิดนายน่ะ แต่สุดท้ายเรากลับมานั่งกันที่ห้องฉัน แถมนายยังจะมาเร่งมื้อเย็นอีก! หัดเกรงใจกันบ้างสิ

— วันนี้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ! — ฮันชินชาตกับท่าทางแบบนี้ของคนพี่ และเขาสามารถเดาความรู้สึกที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้นได้อย่างแม่นยำ ไม่ว่ามันจะเป็นความรู้สึกแบบไหนก็ตาม

คำตอบเกือบจะหลุดออกจากปากของมินโฮอยู่แล้ว แต่กลับถูกขัดจังหวะอย่างหน้าด้านๆ ด้วยการฟาด... หมอนเข้าให้

— เฮ้ย! — คนพี่โวยวาย รีบปิดเตาแล้วหันกลับมาหาจีซอน เตรียมจะเอาคืนในทันที — แต่แล้วเขาก็โดนฟาดซ้ำเป็นครั้งที่สอง ซึ่งหน้าด้านไม่แพ้กัน พร้อมกับเสียงหัวเราะ และตามด้วยภาพส้นเท้าที่รีบวิ่งหนีออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว

การวิ่งไล่จับกันไปทั่วห้องยิ่งทำให้ความวุ่นวายที่พวกเขาสร้างไว้ทวีคูณขึ้นไปอีก เสียงตะโกนขู่เล่นๆ ผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะที่ดังระงม ราวกับจะใช้แสงสว่างจากเสียงหัวเราะเหล่านั้นเฉลิมฉลองวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของคนน้อง

ในที่สุด เมื่อชิงหมอนกลับมาได้ มินโฮก็คิดว่าชัยชนะจะเป็นของเขา

ทว่าเขากลับพ่ายแพ้ในวินาทีที่ฮันคว้าหมอนใบนั้นไว้ แล้วสะดุดขาตัวเองจนเสียหลักล้มลง พร้อมกับดึงรั้งตัวมินโฮให้โน้มลงมาด้วย ทำให้คนพี่ถลาเข้าไปอยู่เหนือร่างของจีซอนที่นอนหอบหายใจแรงอยู่บนพื้นโดยไม่รู้ตัว

— อะไร พอใจหรือยัง? — ลมหายใจร้อนผ่าวหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เพิ่งจะหัวเราะร่าเมื่อครู่ และสายตาก็เลื่อนลงไปมองที่ริมฝีปากของฮันโดยไม่รู้ตัว