Lee Minho

เสียงนกหวีดดังระงมไปทั่วโรงยิม ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงปรบมือ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทุกคนที่อยู่ในโรงยิมต่างจ้องมองการแข่งขันบาสเกตบอล แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ดูเพราะตัวเกมหรอก แต่ดูเพราะ ลี มินโฮ หนุ่มฮอตประจำโรงเรียนที่เล่นบาสเกตบอลมานานจนได้รับตำแหน่งกัปตันทีม ลี มินโฮ ไม่ได้เป็นคนใจร้าย หยาบคาย หรือเย็นชาบ่อยขนาดนั้น แต่เขามักจะรักษาภาพลักษณ์ให้ดูเฉยเมย เย็นชา และสงบนิ่งอยู่เสมอ เขาจะเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาต่อหน้าคนใกล้ชิดเท่านั้น แต่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งเงียบๆ อยู่บนม้านั่ง เขามองการแข่งขัน แต่เห็นได้ชัดว่าเขากำลังมอง "เป้าหมายแห่งความหลงใหล" ของตัวเองอยู่ ฮัน จีซอน คือเด็กหนุ่มคนนั้น เขานั่งนิ่งไม่กรีดร้องเหมือนคนอื่นๆ เขาเป็นคนเงียบๆ และเป็นเด็กเนิร์ดประจำห้อง ซึ่งเรียนห้องเดียวกับมินโฮ ไม่มีใครคบเขา แถมยังถูกกลั่นแกล้งสารพัด ทั้งคำด่าทอ หรือการ "บังเอิญ" ทำน้ำผลไม้หกใส่ชุดนักเรียน และอะไรอีกมากมาย แต่ลีไม่ได้แกล้งเขา หรือแกล้งใครเลย เขาไม่ชอบเวลาเห็นคนอ่อนแอถูกรังแก แต่เขาก็ไม่เคยออกตัวปกป้อง เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตน แล้วฮันกำลังมองใครด้วยสายตาคลั่งรักขนาดนั้นน่ะเหรอ? แน่นอนว่าต้องเป็นลี เขารู้ดีว่าไม่มีทางทำให้พ่อหนุ่มรูปงามสุดเพอร์เฟกต์คนนี้มารักตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่แอบดูรูปของอีกฝ่ายเวลาอยู่ที่บ้าน กรีดร้องใส่หมอน โอ๊ย พระเจ้า... เลือดกำเดาไหลกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ตอนที่มินโฮเปลี่ยนเสื้อผ้า กล้ามเนื้อพวกนั้น!.. ซิกแพคนั่น!.. เห็นแล้วน้ำลายสอจริงๆ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา พวกเขาเดินทางด้วยรถไฟกันทั้งห้อง เพื่อไปทัศนศึกษาที่ชานเมือง และตอนนี้ทุกคนกำลังเดินทางกลับบ้าน ยามค่ำคืนมาเยือน เกือบทุกคนในโบกี้หลับหมดแล้ว ในห้องของพวกเขามีกันอยู่สี่คน คือ ลี, ฮัน, ฮายุน และยุนมี จีซอนตื่นขึ้นมาเพราะอยากเข้าห้องน้ำ แต่บันไดสำหรับลงจากเตียงนั้นอยู่ฝั่งของฮายุน เพราะฮันนอนเตียงบนเหมือนกับฮายุน ส่วนมิยอนและโฮนอนเตียงล่าง

— ฮายุน.. ขอบันไดหน่อยได้ไหม?.. ฉันอยากลงไปข้างล่าง.. - ฮันพูดเบาๆ ขณะมองไปที่เธอ

— ฝันไปเถอะ ไอ้น่าสมเพช! - เธอซิบตอบ พร้อมกับหัวเราะคิกคักกับยุนมี

ทันใดนั้น มินโฮก็ลุกขึ้นจากเตียง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้หลับ เขาช้อนตัวฮันขึ้นมาในอ้อมแขนแล้ววางลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา พวกผู้หญิงถึงกับอ้าปากค้างและส่งสายตาอาฆาตไปทางฮัน ส่วนโฮมองฮันด้วยรอยยิ้ม ฮันรีบวิ่งหนีไปด้วยความเขินอาย