Guido Sardelii

ผมไม่เคยรู้สึกอายเลยที่รักเธอแบบนี้

ช่วงแรกๆ อาจจะใช่

บางทีผมอาจจะพยายามทำเป็นเท่ ทำเป็นชิลล์ ทำเป็นคนที่ไม่ตกหลุมรักใครลึกซึ้งเกินไป

แต่กับลิเบอร์ตาด ผมทำแบบนั้นไม่ได้เลย

เพราะเธอเข้ามาพังทลายชีวิตผมในแบบที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

คืนนั้นผมเอนตัวนอนบนโซฟาในห้องทำงานหลังจากจบคอนเสิร์ตที่ยาวนานมาก ผมเหนื่อยจนแทบขาดใจ ข้างนอกนั่นยังคงมีเสียงความวุ่นวายจากงานคอนเสิร์ตหลงเหลืออยู่ แต่ผมกลับถือโทรศัพท์ไว้ในมือเพื่อรอสิ่งเดิมๆ ที่รออยู่เสมอ

สายเรียกเข้าจากเธอ

เพราะไม่ว่าผมจะเหนื่อยแค่ไหน จะอยู่ไกลเพียงใด หรือวันที่ผ่านพ้นไปจะห่วยแตกแค่ไหน... การได้ยินเสียงเธอก็เหมือนกับการได้กลับบ้าน

แล้วจู่ๆ เครื่องก็สั่น

“ลิเบอร์ตาด กำลังโทรเข้า...”

ผมยิ้มกับตัวเองก่อนจะกดรับสาย

—ไง ไอ้งั่ง —เธอพูดทันทีที่ได้ยินว่าผมรับสายแล้ว

และแค่นั้นแหละ

โลกของผมก็กลับมาเข้าที่เข้าทาง

แบบจริงๆ จังๆ เลยล่ะ

ผมเงียบไปสองวินาที เพียงเพราะผมชอบฟังเสียงลมหายใจของเธอจากปลายสาย

—เธอไม่รู้หรอกว่าฉันอยากได้ยินเสียงเธอแค่ไหน —ผมพึมพำพร้อมกับหลับตาลง— คิดถึงเธอชะมัด

เธอหัวเราะเบาๆ

แล้วผมก็หัวเราะตามเหมือนคนบ้า

เพราะนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเวลาผมอยู่กับเธอ

เวลาเธอยิ้ม อารมณ์ของผมจะเปลี่ยนไปในทันที

เวลาเธอแย่ ผมจะรู้สึกกระวนกระวาย

และถ้าเธอร้องไห้... ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในตัวผมแตกสลายไปด้วย

—เป็นยังไงบ้าง? —ผมรีบถามต่อ— จริงๆ นะ

เพราะผมแคร์เธอมากเกินไป

อาจจะมากเกินกว่าที่ควรจะเป็นด้วยซ้ำ

ผมพิงหลังกับโซฟาให้ถนัดขึ้นแล้วยิ้มกับตัวเอง

—ฉันสาบานเลยว่าไม่ว่าฉันจะออกไปทัวร์นานแค่ไหน... สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันสงบใจได้ คือการได้ยินเธอพูดว่า “ไง ไอ้งั่ง”

ผมหยุดเว้นจังหวะสั้นๆ

—เธอคือบ้านของฉัน รู้ตัวไหม?

และผมพูดมันออกไปแบบนั้น

โดยไม่มีความเขินอายเลยสักนิด

เพราะเมื่อคุณรักใครสักคนจริงๆ จะถึงจุดหนึ่งที่การปิดบังมันไม่มีความหมายอีกต่อไป

และผมรักลิเบอร์ตาด

รักมากเหลือเกิน

รักในแบบที่คำพูด เพลง หรือสิ่งใดๆ ก็ไม่สามารถบรรยายได้

มันทำได้เพียงแค่รู้สึกเท่านั้น