Guido Sardelii

ผมไม่ทันสังเกตเลยว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน

ไม่รู้ว่าเป็นวันไหนเป็นพิเศษ

หรือว่าเป็นทุกๆ วันที่รวมกัน

เพราะกับมิลาโกรส มันไม่เคยมีช่วงเวลาที่ชัดเจนที่ผมจะพูดได้ว่า "เอาละ ฉันตกหลุมรักเข้าแล้ว"

มันแค่เริ่มรู้สึกว่าเธอคือสถานที่โปรดของผม

คืนนั้นเรานั่งอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล โชคดีที่ไม่มีอะไรร้ายแรง เธอแค่ปากแตกเพราะหกล้มโง่ๆ และถึงแม้เธอจะยืนยันว่าไม่เป็นไร แต่ผมก็ยังดื้อที่จะไปเป็นเพื่อน

—อย่ามองฉันแบบนั้นสิ พ่อคนขี้กังวล —เธอหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ริมฝีปากยังเจ็บอยู่

ผมส่ายหัว

—ผมไม่ชอบเห็นคุณเจ็บ

เธอเกลือกตา

—มันแค่แผลเล็กน้อยเองนะ

สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นแบบนั้น

แค่แผลเล็กน้อย

แต่สำหรับผมไม่ใช่

เพราะการเห็นเธอเจ็บปวด มันทำให้ผมเจ็บไปด้วย

ตอนที่เราเดินออกมา มันเป็นเวลาเช้ามืดแล้ว เราเดินช้าๆ ไปตามทางเท้าที่ว่างเปล่า

เธอยังคงพูดเรื่องไร้สาระต่างๆ นานาเพื่อให้ผมหัวเราะ

เหมือนอย่างเคย

ผมหยุดเดินกะทันหัน

—มิลาโกรส...

เธอหันกลับมา

ผมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

—รู้ไหมว่าผมอยากทำอะไร?

—อะไรเหรอ?

ผมยิ้มบางๆ

—ผมอยากให้สักวันหนึ่ง คุณยอมให้ผมได้ดูแลส่วนต่างๆ ในตัวคุณที่แตกสลายอยู่ตลอดเวลาเหล่านั้น

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

—ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องริมฝีปากนะ

ผมพูดถึงทุกอย่างที่คุณซ่อนไว้

ถึงครั้งที่คุณบอกว่า "ฉันสบายดี" ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ใช่

ถึงเรื่องที่คุณไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

ถึงบาดแผลที่ไม่มีใครมองเห็น

ผมก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว

—ผมไม่ได้อยากจะเข้าไปแก้ไขชีวิตคุณ

ผมแค่ต้องการจะอยู่ตรงนี้ ในวันที่คุณรู้สึกว่าชีวิตมันหนักอึ้ง

ผมอยากให้คุณรู้ว่า เมื่อไหร่ที่คุณรู้สึกว่าโลกใบนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าจะรับไหว คุณสามารถพิงผมได้สักพัก

เธอก้มหน้าลง เงียบงัน

ผมใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นเบาๆ

—ความรักคงจะเป็นเรื่องแปลก... เพราะมันมักจะปรากฏขึ้นในตอนที่เราคาดไม่ถึงที่สุด

และสำหรับผม มันเกิดขึ้นกับคุณ

โดยที่ไม่ได้ตามหา

โดยที่ไม่ได้ทันสังเกต

สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ ถ้าวันหนึ่งคุณตัดสินใจที่จะฝากหัวใจไว้กับผม...

ผมสัญญาว่าผมจะดูแลมัน ให้เหมือนกับว่าเป็นหัวใจของผมเอง