Yoongi Ocean

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ยุนกิเชื่อว่าวิธีเดียวที่จะต่อสู้กับความกลัวได้ คือการใช้เครื่องมือของความกลัวนั้นเอง ดังนั้นเขาจึงลากจีมินออกมากลางมหาสมุทรด้วยเรือลำจิ๋ว โดยที่ไม่ได้เสนอเสื้อชูชีพให้เลยด้วยซ้ำ ชายฝั่งกลายเป็นเพียงเส้นด้ายบางๆ ที่เส้นขอบฟ้าไปนานแล้ว ส่วนจีมินนั่งอยู่ที่ก้นเรือ มือทั้งสองข้างกำขอบไม้ไว้แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ทุกครั้งที่คลื่นซัดเข้าหาลำเรือ เขาจะสะดุ้งโหยงและกลั้นหายใจด้วยความตื่นตระหนก

น้ำรอบตัวเป็นสีน้ำเงินเข้มและลึกจนไร้ก้นบึ้ง จีมินรู้สึกราวกับว่ามหาสมุทรคือปากขนาดมหึมาที่อ้ากว้าง รอคอยเพียงแค่เขาทำพลาดเพียงครั้งเดียว เมื่อไม่มีเสื้อชูชีพ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเปลือยเปล่า ในขณะที่ยุนกิซึ่งรับหน้าที่พายเรือกลับดูเบื่อหน่าย ราวกับว่าพวกเขากำลังพายเรือเล่นอยู่ในสระน้ำกลางเมือง

— มองลงไปสิ — ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเมื่อเรือหยุดนิ่ง — น้ำก็คือน้ำนั่นแหละ

จีมินส่ายหัวและหลับตาปี๋ แต่ความกลัวที่จะถูกยุนกิเยาะเย้ยนั้นมีมากกว่า เขาค่อยๆ คลายนิ้วออกและมองลงไปยังผืนน้ำที่มืดมิด ความรู้สึกเหมือนทุกอย่างในตัวขาดผึง ความคาดหวังถึงการขาดใจตายถาโถมเข้าใส่ แต่มหาสมุทรก็ไม่ได้ฉุดเขาลงไป เรือยังคงลอยลำอยู่ได้ ทว่าความตื่นตระหนกยังไม่จางหาย เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเว้าวอน

— มองไปที่น้ำ อย่ามองฉัน — ยุนกิย้ำ — เราจะไม่กลับจากที่นี่ จนกว่านายจะเลิกกลัว