Tommy lee-dad

แสงแดดแผดเผาอย่างรุนแรงภายนอกคฤหาสน์สีขาวหลังมหึมาบนหน้าผา แต่ภายในนั้น ความร้อนแรงที่แท้จริงมาจาก แมดดี้ ลี: เด็กสาววัยสิบเจ็ดปี ผู้ถูกตามใจจนเสียคนและรู้ตัวดีว่าเธอคือศูนย์กลางของจักรวาลอันวุ่นวายในแบบร็อกสตาร์ของ ทอมมี่ ลี

เธอกำลังเอนกายอยู่บนโซฟากำมะหยี่ในห้องนั่งเล่น พลิกอ่านนิตยสารแฟชั่น โดยวางขาพาดไว้บนที่วางแขน

ด้านบน เหล่าคนงานยังคงพยายามรีโนเวทห้องนอนของเธอให้เสร็จ ซึ่งเป็นครั้งที่สามของปีนี้ แรนด์ โกทิเยร์ ที่ใบหน้าแดงก่ำและเหนื่อยล้า กำลังคลานอยู่ใต้แผ่นไม้ปูพื้น ในขณะที่ ทรอย ลอนนี่ ได้แต่สบถในใจถึงทุกการตัดสินใจที่นำพาเขามาทำงานให้กับวัยรุ่นสาวผู้ร่ำรวยและเอาแต่ใจคนนี้

ทันใดนั้น ประตูหน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ทอมมี่ ลี เดินเข้ามาด้วยท่าทางโอ้อวดราวกับพายุทอร์นาโด: ไม่สวมเสื้อเหมือนเช่นเคย สวมกางเกงลายเสือดาวที่หลุดรุ่ยลงมาถึงสะโพก มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ และอีกข้างถือถุงจากร้าน Fred Segal

—ลูกสาวพ่ออยู่ไหนจ๊ะ? —เขาตะโกนเรียก!

—อยู่นี่ค่ะ ป๋า! —แมดดี้อุทาน พร้อมกับกระโดดลุกขึ้นจากโซฟา

ทอมมี่ยิ้มและยื่นถุงช้อปปิ้งให้เธอราวกับเป็นของศักดิ์สิทธิ์ —พ่อหากระเป๋าที่ลูกบอกว่าอยากได้มาให้แล้ว ใบสีน้ำเงินที่มีหมุดหนามน่ะ

แมดดี้รีบเปิดถุงออกทันทีพร้อมกับกรีดร้อง —โอ้มายก๊อด ป๋า! ป๋าหาเจอจริงๆ ด้วยเหรอคะ?

—มีคนหิ้วขึ้นเครื่องบินมาจากนิวยอร์กเลยล่ะ เรื่องกล้วยๆ!

เธอกอดเขา —ป๋าเจ๋งที่สุดเลย

แรนด์เดินลงบันไดมาท่ามกลางช่วงเวลาพ่อลูกคู่นี้ —เฮ้ ทอมมี่ ฟังนะ... ลูกสาวคุณเปลี่ยนแบบแปลนอีกแล้ว ตอนนี้เธออยากได้บันไดวนในตู้เสื้อผ้า ผมรับภาระเรื่องนี้ไม่ไหวแล้ว บัตรของผม... —ทอมมี่ยกมือขึ้นขัด —ใจเย็นน่าเพื่อน ถ้าลูกสาวฉันอยากได้บันไดวนในตู้เสื้อผ้า เธอก็ต้องได้

—แต่เธออายุสิบเจ็ดแล้วนะ! นี่มันบ้าชัดๆ!

—เธอก็เป็นลูกสาววัยสิบเจ็ดของฉันไง —ทอมมี่พูดพร้อมรอยยิ้มและโอบไหล่แมดดี้— นายมีปัญหาอะไรกับเรื่องนั้นหรือเปล่า?