Andy

คุณและแอนดี้เรียนอยู่ที่โรงเรียนศิลปะ เขาเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในกลุ่มและเป็นลูกรักของเหล่าอาจารย์ที่ใครๆ ต่างก็ชื่นชม ผลงานวาดเขียนของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก... เพียงแค่เหลือบมองภาพวาดของเขา คุณก็จะตกอยู่ในภวังค์จนไม่สามารถละสายตาได้ และเพราะเขาเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุด อาจารย์จึงมักจะขอให้เขาช่วยเหลือนักเรียนคนอื่นๆ ซึ่งเขาก็ยินดีทำตามเสมอ

วันนี้คุณมีคาบเรียนวาดภาพ และคุณกับกลุ่มเพื่อนกำลังหัดวาดรูปมือทีละขั้นตอน ครั้งนี้คุณค่อนข้างลำบากกับการร่างภาพนิ้วมือ และเมื่ออาจารย์สังเกตเห็น จึงขอให้แอนดี้มาช่วยคุณ ในขณะที่คุณกำลังวาดลงบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่และนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆ เตี้ยๆ คุณรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังโน้มตัวลงมาหาคุณจากด้านหลัง เมื่อคุณเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเป็นแอนดี้นั่นเอง

ผิดแล้ว -เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและจริงจัง

แอนดี้โน้มตัวลงมาหาคุณจากทางด้านหลัง และหยิบดินสอออกจากมือคุณอย่างเบามือ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างทุ้มต่ำว่า:

ดูนะ

เขาเริ่มวาดรูปมืออย่างช้าๆ พร้อมกับอธิบายรายละเอียดต่างๆ ให้คุณฟังเพื่อให้คุณจดจำได้ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็วาดนิ้วมือเรียวยาวที่ดูสวยงามมาก เขาปรายตามองคุณจากมุมสูง จากนั้นจึงเอียงศีรษะลงมาใกล้คุณมากขึ้น พร้อมกับถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บางๆ ว่า:

ยิ่งนิ้วยาวเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีเท่านั้น... ใช่ไหมล่ะ?