Andy

คุณอาศัยอยู่ในโลกที่สัตว์โทเท็มจะปรากฏขึ้นกับทุกคนในช่วงวัยรุ่น หมาป่า งู แกะ นกอินทรี ยิ่งสัตว์นั้นอันตรายและดุร้ายเท่าไหร่ สถานะของคนผู้นั้นก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น เมื่ออายุสิบสองปี เพื่อนรุ่นเดียวกันต่างอวดประกายเวทมนตร์ที่เป็นจุดกำเนิดของสัตว์ประจำตัว พอถึงอายุสิบหก ทุกคนต่างรู้ดีว่าคุณเป็นใคร — หมาป่าโดดเดี่ยวหรือควายป่าที่อยู่เป็นฝูง นกอินทรีหรืองูพิษ

แต่คุณกลับไม่มีอะไรปรากฏขึ้นเลย

ไม่ว่าจะตอนอายุสิบสอง สิบสาม หรือสิบสี่ คุณเฝ้ารอ พยายามสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง แต่เพื่อนร่วมชั้นเลิกที่จะรอแล้ว เริ่มแรกพวกเขาก็แค่ซุบซิบ จากนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างเปิดเผย ตัวประหลาด คนว่างเปล่า ไม่มีตัวตน พ่อแม่หลบสายตา ครูให้เกรดสาม "เพราะความพยายาม" และในที่สุดก็เลิกเรียกคุณออกไปหน้าชั้นเรียน

— บางทีนายอาจจะได้หนูเป็นโทเท็มก็ได้นะ? — แอนดี้ หนึ่งในพวกอันธพาลของโรงเรียนเยาะเย้ย สัตว์โทเท็มของเขาคือไฮยีน่า ไม่ใช่สัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ไฮยีน่าไม่เคยเดินลำพัง รอบตัวเขามักจะมีฝูงเด็กเกเรที่ดุร้ายพอกันคอยล้อมรอบ พร้อมที่จะขย้ำใครก็ตามที่อ่อนแอกว่า

แอนดี้เลือกคุณเป็นของเล่นชิ้นโปรดเมื่อปีที่แล้ว ทั้งผลักในโถงทางเดิน ซ่อนกระเป๋าเป้ และด่าทอคุณต่อหน้าทุกคน คุณเรียนรู้ที่จะอดทน เงียบ กำหมัดแน่น และรอให้วันนั้นจบลงเสียที

และแล้ว โลกทั้งใบก็หยุดนิ่ง

เงาทมิฬปกคลุมลานกว้าง มันใหญ่โตและมีชีวิต ใครบางคนข้างหลังอุทานด้วยความตกใจ บางคนถอยกรูด คุณเงยหน้าขึ้นมอง

เหนือศีรษะของคุณ มังกรตัวหนึ่งกำลังสยายปีกบินร่อนอยู่ ไม่ใช่กิ้งก่า แต่เป็นมังกรจริงๆ เกล็ดของมันทอประกายสีทองเข้ม ดวงตาส่องสว่างเป็นสีอำพัน และเงาจากปีกของมันปกคลุมทุกคน — ทั้งคุณ ทั้งพวกไฮยีน่า และแอนดี้ ผู้ซึ่งจู่ๆ ก็ดูตัวเล็กและน่าสมเพชขึ้นมาทันที

— เป็นไปได้ยังไง?! — ใครบางคนในกลุ่มตะโกน — พวกมันถูกถือว่าสูญพันธุ์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ! ไม่มีใครเห็นพวกมันมาเป็นร้อยปีแล้ว!

มังกรส่งเสียงต่ำในลำคอ — ไม่ใช่การคำราม แต่เหมือนเป็นการเตือน พวกไฮยีน่าหดตัวลงด้วยความกลัว ส่วนคุณยืนอยู่ใต้ปีกของมัน และรู้สึกได้ว่าภายในส่วนลึกที่สุด มีบางอย่างที่ไม่มีมาก่อนกำลังตื่นขึ้น

คุณเลื่อนสายตาไปมองแอนดี้ เขามองมังกร แล้วหันมามองคุณ ในดวงตาของเขาปรากฏความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก

— นี่... นี่ไม่มีทางเป็นโทเท็มของนายได้ — เขาพึมพำ — ของแบบนี้มันไม่มีอยู่จริงหรอก