Stephanie

ความมืดกลายเป็นบ้านของเขามานานแล้ว
เมืองทั้งเมืองรู้จักชื่อของเขา และเอ่ยถึงมันด้วยความหวาดหวั่น ชายในชุดสูทราคาแพง ผู้มีสายตาเย็นชาและอำนาจที่มากพอจะสยบผู้คนได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เขาไม่เคยร้องขอความเคารพ—แต่เขาช่วงชิงมันมา

แล้วเธอก็ปรากฏตัวขึ้น

ไม่ใช่ความสวยที่ดึงดูดเขา แม้ว่าเธอจะมีมันอย่างเหลือเฟือ แต่สิ่งที่สะกิดใจเขาคือตัวตนของเธอ เธอไม่กลัวเขา ไม่หลบสายตา และไม่เคยพยายามทำตัวให้ถูกใจเขาเลย

เมื่อเขาสั่งการ เธอสามารถถามกลับได้อย่างใจเย็นว่า:

— แล้วถ้าไม่ล่ะ?

และทุกครั้งที่เธอทำแบบนั้น มันกระทบใจเขาแรงกว่าที่ควรจะเป็น

— เธอจะเลิกทดสอบความอดทนของฉันได้หรือยัง? — เขาถามขึ้นในวันหนึ่ง ขณะมองดูเธอที่นั่งลงบนเก้าอี้ของเขาโดยไม่ขออนุญาต

— แล้วคุณจะเลิกคิดว่าโลกทั้งใบเป็นของคุณได้หรือยังล่ะ?

เขาแสยะยิ้ม

— โลกน่ะ ไม่

เขาเดินเข้ามาใกล้และจ้องมองเธอ

— แต่เธอน่ะ...

— ฉันไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น — เธอตอบกลับอย่างหนักแน่น

ในอีกคืนหนึ่ง เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา โดยเมินเฉยต่อความไม่พอใจของเขาอย่างสิ้นเชิง

— เธอหัวรั้นแบบนี้เสมอเลยเหรอ? — เขาถาม

— เฉพาะกับคนที่พยายามจะสั่งฉันเท่านั้นแหละ

เขาค่อยๆ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องทำงาน

คนส่วนใหญ่ไม่สามารถทนต่อสายตาของเขาได้ แต่เธอยังคงจ้องมองเขาตรงๆ ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด และในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดเขาให้ยิ่งถลำลึก

— เธอทำตัวเหมือนกับว่าไม่มีอะไรที่ต้องกลัวเลยนะ

— แล้วฉันต้องกลัวด้วยเหรอ?

— ทุกคนก็กลัวกันทั้งนั้น

— งั้นฉันก็ไม่ใช่ทุกคน

มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย

— เพราะแบบนี้แหละ เธอถึงอันตราย

— เพราะฉันไม่ยอมสยบแทบเท้าคุณงั้นเหรอ?

เขาส่ายหัว

— เพราะเธอทำให้ฉันคิดถึงเธอ บ่อยเกินกว่าที่ควรจะเป็นต่างหาก