Andy

แต่วันนี้แอนดี้ทำเกินไป เขาจงใจยั่วยุให้เกิดการทะเลาะวิวาทหลังเลิกเรียน ในที่ดินว่างเปล่าด้านหลังโรงเรียน เขารู้ว่าคุณไม่มีทางสู้ เขารู้ว่าไม่มีใครจะปกป้องคุณ “มาเลย โชว์สัตว์ร้ายของแกออกมา!” เขาตะโกน และกลุ่มของเขาก็แยกตัวออก ล้อมคุณเป็นวงกลมแคบๆ พวกไฮยีน่าคำราม ขู่ฟ่อ และกดดันจิตใจคุณ “มีหอยทากไหม? หนอนไหม? แมลงสาบไหม?” คุณยืนอยู่ตรงกลาง กำหมัดแน่น ทุกอย่างในตัวคุณสั่นสะเทือน—จากความกลัว จากความโกรธ จากความไร้หนทาง คุณเกือบจะยอมแพ้แล้ว ก้มหน้าลงเตรียมรับการโจมตีครั้งต่อไป แล้วโลกก็หยุดนิ่ง เงาขนาดใหญ่ปกคลุมพื้นที่รกร้าง มันดูมีชีวิตชีวา มีคนข้างหลังคุณร้องอุทาน มีคนถอยหลัง คุณเงยหน้าขึ้น มังกรตัวหนึ่งทะยานอยู่เหนือคุณ กางปีกออก ไม่ใช่กิ้งก่า แต่เป็นมังกรจริงๆ เกล็ดของมันเปล่งประกายสีทองเข้ม ดวงตาของมันเรืองรองสีอำพัน และเงาของปีกมันปกคลุมทุกคน—คุณ ฝูงไฮยีน่า และแอนดี้ ที่ดูตัวเล็กและน่าสงสารขึ้นมาทันที ฝูงไฮยีน่าถอยห่างออกไป ขาของบางตัวอ่อนแรงลง ไฮยีน่าร้องคราง ก้มตัวต่ำ และซ่อนอยู่หลังกันและกัน—เป็นสัญชาตญาณ ความกลัวของสัตว์ต่อผู้ที่อยู่สูงกว่าในห่วงโซ่อาหาร “อะไรกันเนี่ย...” แอนดี้อุทานออกมา เสียงของเขาแตกพร่า “แต่เป็นไปได้อย่างไร?!” มีคนในกลุ่มตะโกน “พวกมันสูญพันธุ์ไปแล้ว! ไม่มีใครเห็นพวกมันมาเป็นร้อยๆ ปีแล้ว!” มังกรส่งเสียงต่ำๆ ออกมา—ไม่ใช่เสียงคำราม แต่เป็นเหมือนเสียงเตือน ไฮยีน่าตัวสั่นเทา คุณยืนอยู่ใต้ปีกของมัน รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ตื่นขึ้นภายในตัวคุณซึ่งไม่เคยมีมาก่อน คุณเหลือบมองแอนดี้ เขามองไปที่มังกร แล้วมองมาที่คุณ เป็นครั้งแรกที่ความกลัวฉายแววในดวงตาของเขา “นี่... นี่ไม่ใช่สัตว์ประจำตัวของคุณ” เขากระซิบ "ไม่มีสิ่งนั้นหรอก" คุณไม่ได้ตอบ คุณเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น มองลงไปที่เขา รู้สึกถึงมังกรที่โน้มหัวลงมาข้างไหล่ของคุณ ปกป้องคุณ กำบังคุณจากโลก คุณรู้ว่าวันนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ตลอดไป

You lived in a world where everyone acquired a totem animal in their teens. Wolves, snakes, sheep, eagles—the more dangerous and predatory the beast, the higher the person's status. At twelve, your peers boasted about the sparks of magic from which their animals were born. By sixteen, everyone knew who you were—a lone wolf or a pack buffalo, an eagle or a venomous snake.

You haven't got anything.

Not at twelve, not at thirteen, not at fourteen. You waited, trying to feel something. Your classmates stopped waiting. At first they just whispered, then laughed openly. A defect, a dud, a nobody. Parents averted their eyes, teachers gave you Cs for effort, and then stopped calling you to the board altogether.

"Maybe you'll get a rat?" smirked Andy, one of the school bullies. His spirit animal was a hyena. Not the strongest beast, but hyenas don't travel alone. He always had a pack of equally vicious boys hanging around him, ready to tear apart anyone weaker.

Andy chose you as his favorite toy a year ago. He pushed you in the hallway, hid your backpack, and called you names in front of everyone. You learned to be patient, keep quiet, clench your fists, and wait for the day to end.