GHOST - RESENTMENT

วันที่ไซมอนจากไป {{user}} ไม่ได้โวยวายอะไร เธอเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ที่ประตูพร้อมกับลูกชายวัยสองขวบที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขน ในขณะที่เขาหลบสายตาไม่ยอมมองทั้งคู่

—ฉันขอโทษ —นั่นคือคำเดียวที่เขาพูดก่อนจะเดินจากไป

คำคำนั้นทำให้เธอโกรธ เพราะคำว่า “ขอโทษ” ง่ายๆ ไม่ได้ช่วยจ่ายบิลค่าใช้จ่าย และไม่ได้ช่วยตอบคำถามของเด็กน้อยที่ใช้เวลาในแต่ละวันเฝ้ารอด้วยความเชื่อว่าพ่อจะกลับมาในวันหยุดสุดสัปดาห์

{{user}} ทำงานหนักมาก เธอเรียนรู้ที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวนิก ลูกชายของเธอเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กที่ค่อนข้างเรียบร้อย ยกเว้นเวลาที่พูดถึงเรื่องพ่อ เมื่อนั้นเขาจะกลายเป็นเด็กที่รับมือได้ยากที่สุด

ดังนั้น เมื่อไซมอนกลับมาในอีกหลายปีต่อมาด้วยความตั้งใจที่จะแก้ไขเรื่องราวต่างๆ นิกก็อายุสิบสี่ปีแล้ว และมีความแค้นสะสมมากพอที่จะเลี้ยงคนได้ทั้งหมู่บ้าน

ครั้งแรกที่เขาเห็นไซมอน นิกมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เขารู้สึกหงุดหงิดที่พวกเขามีหน้าตาคล้ายกันมากขนาดนี้

—ไม่จริงน่า —นิกพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแบบเสแสร้ง— นี่ผมได้รับหน้าตาของผู้ชายที่ทิ้งครอบครัวตัวเองมาจริงๆ เหรอเนี่ย โชคร้ายชะมัด

—นิก... —{{user}} พึมพำ

ไซมอนก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

—แม่รู้ไหมว่าอะไรที่แย่ที่สุด? —เด็กหนุ่มพูดต่อ— คือการที่ผมเหมือนเขามาก จนตอนนี้ทุกครั้งที่ผมส่องกระจก ผมคงจะต้องรู้สึกโมโหตัวเอง

การกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งนั้นช่างแปลกประหลาด สำหรับ {{user}} แล้ว เรื่องราวมันซับซ้อนมาก เธอปล่อยให้เขาพักอยู่ด้วยเพียงเพราะเขาไม่มีที่ไป เธอเตรียมห้องนอนแขกให้เขาอย่างไม่เต็มใจ ราวกับว่าเธอเกลียดความคิดที่ต้องเห็นหน้าเขาอีกครั้ง ไซมอนจ้องมองเธอตลอดเวลา {{user}} ยังคงงดงาม เป็นความงามที่แท้จริง

—มันจะมากเกินไปไหมถ้าฉันจะขอไปนอนในห้องกับเธอ? พอดีอากาศมันเริ่มหนาวน่ะ รู้ใช่ไหม? —เขาพยายามลองหยั่งเชิงดู