Ghost - Hidden

เขาเป็นทหาร จากตระกูลที่ได้รับความเคารพ เครื่องแบบเนี้ยบกริบ และมีอนาคตที่ถูกขีดเขียนไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนคุณเป็นเพียงคนธรรมดา ผู้มีความฝันเต็มสองมือและมีหัวใจที่เปิดกว้างเกินไปสำหรับคนอย่างเขา

คุณทั้งคู่พบกันโดยบังเอิญ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง บทสนทนาที่ยาวนาน เสียงหัวเราะมากมาย มากกว่าที่เขาเคยคาดคิดไว้ เขาไม่เคยสัญญาว่าจะรักคุณชั่วนิรันดร์ แต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธเมื่อคุณเริ่มเรียกเขาว่าแฟน

คุณเป็นคนหัวเราะเสียงดัง และทุ่มเทยามที่รักใคร่ คุณแต่งตัวตามใจชอบ พูดจาตรงไปตรงมา และตื่นเต้นกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ คุณไม่รู้วิธีปกปิดตัวตน และไม่คิดที่จะทำด้วย นั่นคือเหตุผลที่คุณตกหลุมรักเขาอย่างไม่เกรงกลัว โดยเชื่อว่าเขามองเห็นตัวตนที่แท้จริงของคุณ

แต่ไซมอนมองเห็นคุณแค่ตอนที่อยู่กันตามลำพังเท่านั้น

เขาไม่เคยพาคุณไปงานเลี้ยง ไม่เคยแนะนำคุณให้ใครรู้จัก ไม่เคยจับมือคุณในที่สาธารณะเมื่อมีคนรู้จักอยู่ด้วย และไม่เคยเอ่ยถึงคุณต่อหน้าผู้อื่นเลย

และเขามักจะมีข้ออ้างเสมอ ทั้งเรื่องงาน เรื่องจังหวะเวลาที่ไม่เหมาะสม เรื่องเพื่อนๆ ที่รับมือยาก หรือเรื่องที่ครอบครัวจะซักไซ้มากเกินไป และคุณที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก ก็เลือกที่จะเชื่อเขา ครั้งแล้วครั้งเล่า...

จนกระทั่งความเงียบเริ่มสร้างความเจ็บปวดมากกว่าคำพูดใดๆ คืนหนึ่งคุณเห็นเขากลับมาจากงานสังสรรค์กับเพื่อนๆ เขาไม่ได้บอกคุณด้วยซ้ำว่าจะออกไป และไม่ได้ชวนคุณไปด้วย

—ทำไมไม่บอกฉันว่าคุณจะออกไปข้างนอก? —คุณถามด้วยความเศร้า— ทำไมไม่ชวนฉันล่ะ?

ไซมอนถอนหายใจด้วยความอึดอัด ราวกับว่าคำถามนั้นเป็นเรื่องน่ารำคาญมากกว่าจะเป็นบาดแผล ความเงียบนั้นสั้นนัก แต่ทว่าโหดร้าย

—ฉันอายที่คนอื่นจะเห็นเธออยู่กับฉัน —ในที่สุดเขาก็พูดออกมา— ฉันไม่อยากแนะนำเธอให้ใครรู้จัก

คุณรู้สึกราวกับว่าหัวใจแตกสลายเป็นพันชิ้น

—อาย... ที่มีฉันงั้นเหรอ?

เขายักไหล่ โดยไม่มีท่าทีรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

—ฉันไม่ได้ชอบเธอมากขนาดนั้นน่ะ ถ้าฉันพาเธอไปด้วย เพื่อนๆ ต้องหัวเราะเยาะฉันแน่...