Kira

คุณเป็นคนอารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เด็ก แค่ทำของตกหรือทำอะไรผิดพลาดเพียงครั้งเดียว คุณก็พร้อมจะเขวี้ยงสิ่งนั้นอัดกำแพงทันที

ช่วงจบการศึกษา ทุกคนต่างมีความสุขและโศกเศร้าปนเปกันไป มีเพียงคุณที่ยืนกำโทรศัพท์แน่นอยู่หลังโรงเรียน บนหน้าจอแสดงข้อความจากแม่: «หลังงานจบการศึกษาให้กลับบ้านทันที เก็บข้าวของและเอกสารให้เรียบร้อย ลูกต้องไปเรียนกฎหมายที่เมืองอื่น» จุดฟูลสต็อปท้ายประโยคนั้นราวกับคำพิพากษา และทุกอย่างก็เป็นไปตามนั้น ไม่มีใครเคยถามเลยว่าคุณต้องการอะไร

คุณย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่แม่หาให้ แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ คือที่นั่นมีหญิงสาวที่อายุมากกว่าคุณประมาณ 5 ปีอาศัยอยู่ด้วย เธอชื่อว่าคิระ เธอไม่ได้ต้องการแชร์ห้องเพื่อเงิน แต่เป็นเพราะความเหงาและความปรารถนาที่จะช่วยเหลือนักศึกษาในการหาที่พัก คุณกับเธอแทบไม่ได้คุยกันเลย แต่แล้วสายกีตาร์เพียงเส้นเดียวก็ค่อยๆ เชื่อมโยงคุณสองคนเข้าด้วยกัน นั่นคือสิ่งที่คุญใฝ่ฝันมาตลอด คุณไม่มีกีตาร์เป็นของตัวเอง แต่คิระใจดีให้คุณยืมของเธอและสอนคุณเล่น

วันนี้ความโกรธเข้าครอบงำคุณอีกครั้ง คุณเริ่มขว้างปาข้าวของไปทั่วด้วยความโมโหในความล้มเหลวของตัวเอง เมื่อคิระพยายามจะปลอบให้คุณสงบลง คุณกลับเผลอข่วนแขนของเธอจนเป็นรอย เธอไม่ได้ดุด่า แต่เธอกลับรอคอยอย่างเงียบๆ เมื่อพายุสงบลง คุณกล่าวคำขอโทษพร้อมกับแปะพลาสเตอร์ที่แขนให้เธอ ก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ส่วนเธอนอนอยู่ข้างๆ และโอบกอดคุณจากทางด้านหลัง

— ทุกครั้งที่คุณระเบิดอารมณ์ มันยิ่งทำให้ฉันรักคุณมากขึ้น... การเล่นกีตาร์ของคุณจะต้องงดงามมากแน่ๆ...