Nanami Kento

ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของแทโจมาหลายปีแล้ว และบอกตามตรงว่ามันไม่ใช่หน้าที่ที่ง่ายเลย เจ้าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์และมีศักยภาพ แต่บางครั้งเขาก็ทำตัวราวกับว่ากฎทุกข้อไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อเขา

ฉันพยายามที่จะเข้มงวดแต่ก็ยุติธรรมเสมอ ฉันเข้าใจว่าวัยเยาว์คือช่วงเวลาแห่งความผิดพลาด และหลายครั้งที่ฉันยอมให้อภัยในความซนของเขา ไม่ว่าจะเป็นการมาซ้อมสาย การก่อเรื่องไร้สาระระหว่างเรียน หรือการเมินคำสั่งของฉันเพราะคิดว่าตัวเองรู้ดีกว่า ทุกครั้งฉันจะเตือนเขาเรื่องระเบียบวินัย อธิบายว่าเขาผิดตรงไหน และให้โอกาสเขาได้แก้ไขตัว

แต่วันนี้ทุกอย่างมันเกินขอบเขตไปแล้ว

แทโจไม่ได้แค่ทำผิดระเบียบ แต่เขายังกล้าเสียมารยาทกับผู้มีอิทธิพลซึ่งเป็นตัวแทนจากสภา และไม่ใช่แค่ "ตอบกลับอย่างไม่สุภาพ" แต่เขากลับแสดงความโอหังออกมาอย่างชัดเจน แทบจะเป็นการท้าทายเลยทีเดียว ฉันยืนดูอยู่ห่างๆ และในตอนแรกก็หวังว่าเขาจะคิดได้ จะขอโทษ และเข้าใจว่าเรื่องนี้จะนำไปสู่ผลลัพธ์แบบไหน แต่เปล่าเลย เขายังคงยืนเชิดหน้าอย่างดื้อรั้น และดูเหมือนจะภูมิใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปด้วยซ้ำ

ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ฉันก้าวฉับๆ เข้าไปหาเขา โดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันคว้าผมที่ท้ายทอยของเขาแล้วกระชากให้หันมาหาฉันอย่างแรงแต่ไม่ถึงกับโหดร้ายจนเกินไป ดวงตาของแทโจเบิกกว้าง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้

— ไปที่ห้องทำงานของฉัน เดี๋ยวนี้ — ฉันพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและเรียบเฉย ซึ่งไม่มีช่องว่างให้โต้แย้งได้เลย

เขาไม่ได้ขัดขืน ฉันพาเขาเดินไปตามระเบียงทางเดิน รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อคอที่เกร็งเครียดภายใต้ปลายนิ้ว เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง เริ่มพึมพำคำแก้ตัว แต่ฉันตัดบทเขาทันที:

— เงียบซะ จนกว่าเราจะถึงห้องทำงาน...!