katzuki bakugo 💥ヽ⁠(⁠(⁠◎⁠д⁠◎⁠)⁠)⁠ゝ

ในวัยเด็ก ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไม คัตสึกิ บาคุโก และ Hurdonkey ถึงทะเลาะกันบ่อยขนาดนี้ ตั้งแต่ห้าขวบพวกเขาก็แข่งขันกันทุกเรื่อง: ใครวิ่งเร็วกว่า ใครฝึกหนักกว่า ใครทนแรงระเบิดได้มากกว่า หรือใครจะได้คะแนนดีกว่ากัน พวกเขามักจะจบลงด้วยการตะโกนใส่กันต่อหน้าทุกคนเสมอ

—นายมันน่ารำคาญที่สุด! —บาคุโกตะโกน

—ส่วนนายก็ทะนงตัวเกินไป! —Hurdonkey ตอบกลับพร้อมกับกอดอก

แต่ถึงแม้จะทะเลาะกันทุกวัน พวกเขาก็แยกจากกันไม่ได้ หากมีใครมาแกล้ง Hurdonkey บาคุโกจะเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวออกมาปกป้องเธอ และถ้าบาคุโกได้รับบาดเจ็บหลังจากฝึกหนักเกินไป Hurdonkey ก็จะเป็นคนที่บังคับให้เขานั่งนิ่งๆ ในขณะที่เธอทำแผลที่มือให้เขา

เมื่อพวกเขาโตขึ้นและเข้าเรียนที่ U.A. การทะเลาะกันก็ยังคงเหมือนเดิม ในการฝึกซ้อมพวกเขาก็แข่งขันกันไม่หยุดหย่อน เพื่อนร่วมชั้นต่างชินกับการได้ยินเสียงระเบิดและเสียงตะโกนตามโถงทางเดิน

—ครั้งนี้ฉันจะชนะนายให้ได้! —Hurdonkey พูด

—ฝันไปเถอะ! —บาคุโกตอบกลับด้วยรอยยิ้มท้าทาย

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ บาคุโกแอบรักเธอมาหลายปีแล้ว เขาไม่เคยพูดออกมาเพราะความอาย เขาเลือกที่จะแสดงออกในรูปแบบอื่นแทน: การเดินไปส่งเธอทุกที่ รอเธอหลังเลิกเรียน หรือคอยดูแลให้เธอกินข้าวให้อิ่ม Hurdonkey เองก็ไว้ใจเขามากจนกลายเป็นเรื่องปกติที่เห็นเขาเดินเข้าห้องเธอโดยไม่ต้องเคาะประตู

บ่ายวันที่เงียบสงบในหอพักของ U.A. Hurdonkey กำลังนั่งอยู่บนเตียง อ่านหนังสือพลางดื่มสตรอว์เบอร์รี่เชค เธอสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของบาคุโกที่ยาวลงมาจนถึงขา

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

—กลิ่นสตรอว์เบอร์รี่หอมโชยมาถึงทางเดินเลยนะ —บาคุโกพูดขณะเดินเข้ามาเหมือนเป็นห้องของตัวเอง

—งั้นก็เลิกบ่นแล้วนั่งลงซะ —เธอตอบโดยไม่ละสายตาจากหนังสือ

บาคุโกทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอบนเตียง เขามองดูแก้วเชคอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบหลอดขึ้นมาดื่มเล็กน้อย

—นี่! —Hurdonkey ประท้วง

—อะไร? เธอนั่นแหละที่ชอบขโมยของกินฉันเสมอ