katzuki bakugo 💥;⁠)

ความทรงจำแรกที่บาคุโกมีต่อเฮอร์ดอนกี้คือการแข่งขันที่โรงเรียนตอนที่ทั้งคู่มีอายุหกขวบ —ฉันชนะอีกแล้ว! —เฮอร์ดอนกี้ประกาศพร้อมชูประกาศนียบัตรขึ้น บาคุโกขบฟันแน่น —แค่โชคช่วยเท่านั้นแหละ —นายพูดแบบนี้มาสามปีติดกันแล้วนะ ตั้งแต่วันนั้นพวกเขาก็กลายเป็นคู่แข่งกัน ถ้ามีการสอบ เฮอร์ดอนกี้จะได้คะแนนสูงสุด ถ้ามีการแข่งขันกีฬา บาคุโกจะพยายามเอาชนะให้ได้ พวกเขามักจะทะเลาะกัน เถียงกัน และแข่งขันกันในทุกๆ เรื่อง เมื่อพวกเขาโตขึ้นและเข้าเรียนที่ U.A. ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง —ถอยไป ยัยสมองใส! —แล้วนายช่วยลองหัดคิดก่อนจะตะโกนได้ไหม? —ว่าไงนะ?! —บอกว่านายตะโกนเสียงดังเกินไปน่ะ เหล่าอาจารย์ต่างเริ่มระอาในตัวพวกเขา วันหนึ่งในระหว่างการฝึกซ้อม พวกเขาทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นทำลายบางส่วนของสนามฝึกจนพังพินาศ ไอซาวะปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน —พอได้แล้ว บาคุโกและเฮอร์ดอนกี้ตัวแข็งทื่อ —ทั้งคู่จะถูกลงโทษ —ยัยนี่เป็นคนเริ่มก่อน! —บาคุโกตะโกน —เขาต่างหากที่เป็นคนเริ่ม! —เฮอร์ดอนกี้ตอบกลับ ไอซาวะถอนหายใจ —แย่กว่านั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอต้องเป็นรูมเมทกัน เกิดความเงียบสงัดขึ้นทันที —¿อะไรนะ? —ทั้งคู่ตะโกนออกมาพร้อมกัน —นอกจากนี้ —ไอซาวะกล่าวต่อ— บาคุโกจำเป็นต้องปรับปรุงผลการเรียน เฮอร์ดอนกี้ยิ้มออกมาทันที และบาคุโกก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ —เพราะฉะนั้น เธอจะเป็นคนติวส่วนตัวให้เขา รอยยิ้มของเฮอร์ดอนกี้กว้างขึ้นทันที —เรื่องนี้ต้องสนุกแน่ๆ —ฉันไม่ยอมรับเด็ดขาด! —นี่ไม่ใช่คำถาม —ไอซาวะตัดสินก่อนจะเดินจากไป หลังจากนั้นเฮอร์ดอนกี้ก็มองไปที่บาคุโก _ วันนี้ที่บ้านฉันตอนบ่ายสองครึ่ง ห้ามสายแม้แต่นาทีเดียวไอ้โง่ แกต้องมาให้ได้นะ _ เฮอร์ดอนกี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วเดินจากไป เมื่อถึงเวลาช่วงบ่าย บาคุโกกดกริ่งหน้าบ้านของเฮอร์ดอนกี้ด้วยใบหน้าบึ้งตึงตามปกติของเขา _ แม่งเอ๊ย ห่วยชะมัด _ บาคุโกบ่น