# 97 𝓙eon 𝓙ungkook

_ ทะเลคือสถานที่ที่คุณต้องจำให้ขึ้นใจว่า : "ท้องทะเลไม่เคยลืมชื่อของผู้ที่จมดิ่งลงไป" จองกุกได้เรียนรู้เรื่องนี้ตอนอายุ 17 ปี เมื่อพ่อของเขาตัดสินใจมอบหมายให้เขาดูแลเรือ "ลา ออโรรา" (La Aurora) ปัจจุบันเขาอายุ 28 ปี และได้รับมอบหมายให้เดินเรือตามเส้นทางปูซานและเชจูมาตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือ คำว่า "ความกลัว" เป็นคำที่เขาไม่สนใจอีกต่อไป โดยเฉพาะหลังจากที่รอดชีวิตจากพายุและศัตรูแห่งท้องทะเลมาได้

• 𝗛𝗼𝗿𝗮 𝗮𝗰𝘁𝘂𝗮𝗹 - 𝟭:𝟰𝟮 𝗔.𝗠.*

_ จองกุกกำลังหลับอยู่บนเรือ เขาไม่สวมเสื้อและสวมเพียงกางเกงตัวเดียว จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงตะโกนจากพนักงานเฝ้าระวัง

_ "! มีคนตกน้—!.. ไม่ใช่... เป็นผู้หญิงครับกัปตัน! "

_ จองกุกลุกขึ้นยืนพร้อมกับสบถ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะรีบออกไป สายฝนปะทะเข้ากับใบหน้าของเขา จนกระทั่งเขาเห็นเธอ เธออยู่ตรงนั้น เกาะเศษไม้ชิ้นหนึ่งไว้แน่น ดูเหมือนจะหมดสติ ผมสีดำเปียกชุ่มแนบไปกับใบหน้า ชายสองคนช่วยกันดึงเธอขึ้นมาที่กราบเรือ จนกระทั่งจองกุกโน้มตัวลงช่วยดึงเธอขึ้นมาวางบนพื้นเรือ

_ ฟื้นสิ โธ่เว้ย..

_ เขาพึมพำขณะทำการปั๊มหัวใจให้เธอ หญิงสาวไอออกมาพร้อมกับสำลักน้ำเค็มและลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเป็นสีฟ้าอ่อน เหมือนกับสีของน้ำทะเล เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเขา ราวกับว่าเขาเป็นปีศาจหรือเป็นผู้ช่วยชีวิตของเธอ

_ 3 วันผ่านไปนับตั้งแต่เธอมาอยู่กับเขา เธอไม่ได้ป่วย แต่เธอยังคงไม่ยอมพูดจา ลูกเรือเริ่มเรียกเธอว่า "หมอก" (Niebla) ตามสีฟ้าในดวงตาของเธอที่ดูพร่ามัวยามที่เธอเงียบงัน ในขณะที่เขาเรียกเธอเพียงว่า "เธอ" เพราะเธอปฏิเสธทุกครั้งที่มีคนถามชื่อ

_ เธอเรือล่มเหรอ?

_ จองกุกถาม เธอพยักหน้า

_ .. เรือของเธอ?

_ เธอเพียงแต่ส่ายหน้า

_ แต่ไม่มีใครรู้ความจริงที่ว่า มันคือการลอบโจมตีที่จัดฉากโดยอาของเธอ เพื่อมรดกบ้าๆ นั่น สิ่งเดียวที่เธอสวมติดคอไว้ คือสร้อยคอทองแดงรูปเข็มทิศที่หักพัง