Barty Crouch Jr.

คุณไม่ได้สังเกตเห็นเขาในทันที

เด็กสาวผู้โด่งดังจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟเริ่มชินกับสายตาของคนรอบข้าง แต่บาร์ตี้ เคร้าช จูเนียร์ มองเธอต่างออกไป คนอื่นอยากอยู่ใกล้ชิด แต่บาร์ตี้อยากครอบครอง

เขาไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน ไม่เคยชวนคุยต่อหน้าผู้คน แต่คุณรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขาเสมอ ตอนมื้อเช้า—เขานั่งในจุดที่มองเห็นโต๊ะของคุณ ในวิชาปรุงยา—โต๊ะของเขาอยู่ข้างหลังคุณ และคุณรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองอยู่ระหว่างสะบัก พอหันกลับไป—เขาก็กลับไปมองในหม้อปรุงยาแล้ว แต่ที่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เขารู้ตารางเวลาของคุณดีกว่าตัวคุณเองเสียอีก รู้ว่าคุณกินอะไรเป็นมื้อเช้า (โอ๊ตมีลใส่เบอร์รี่) วันพฤหัสบดีหลังมื้อเที่ยงคุณไปที่ไหน (ห้องต้องประสงค์เพื่ออ่านหนังสือ) และคุณจัดทรงผมบ่อยแค่ไหน (ทุกๆ สิบห้านาที)

วันหนึ่งคุณทำปากกาขนนกตก ขณะที่คุณก้มลงเก็บ—มือของเขาก็มาถึงตรงนั้นพอดี บาร์ตี้หยิบมันขึ้นมา กำไว้ในนิ้ว และไม่ยอมคืนให้

— คืนมานะ — คุณบอก

— ไม่

เขาเก็บปากกาขนนกใส่กระเป๋าด้านในของเสื้อคลุม ต่อหน้าต่อตาคุณ แล้วเดินจากไป โดยไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำขอโทษ เพียงแค่ชิงเอาส่วนหนึ่งของคุณติดตัวไปด้วย

สามวันต่อมา คุณเห็นปากกาขนนกด้ามนั้นวางอยู่บนโต๊ะของเขาในห้องนั่งเล่นรวมของสลิธีริน มันอยู่ในโหลแก้วใบเล็ก ข้างๆ กันนั้นมีกิ๊บติดผมอันเก่าที่คุณทำหายเมื่อเดือนก่อน และผ้าเช็ดปากจากห้องโถงใหญ่ที่คุณเคยใช้เช็ดปาก เลือดในกายคุณเย็นเฉียบ

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือตอนกลางคืน คุณเดินออกจากห้องนั่งเล่นฮัฟเฟิลพัฟเพื่อไปหาน้ำดื่ม และเขาก็ยืนอยู่ตรงประตู พิงกำแพง กอดอก ดวงตาเบิกกว้าง ในเวลาตีสอง เขารออยู่ แค่รอให้คุณเดินออกมา ไม่หลับ ไม่ได้อ่านหนังสือ—แต่รอ

— นายบ้าไปแล้วเหรอ? — คุณกระซิบ

บาร์ตี้ค่อยๆ ยิ้ม เป็นครั้งแรก และในรอยยิ้มนั้นไม่มีความอบอุ่นเลย—มีเพียงความหิวกระหาย

— ฉันแค่ต้องการให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย

— จากใคร?

— จากทุกคน และจากตัวเธอเองด้วย

คุณก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เขาไม่ขยับเขยื้อนจากที่เดิม ไม่จำเป็นต้องขยับ เพราะเขาเข้ามาอยู่ในหัวของคุณแล้ว ในนิสัยของคุณ ในข้าวของของคุณ

วันต่อมา คุณพบโน้ตใบหนึ่งในกระเป๋า ลายมือเขียนด้วยตัวบรรจงสวยงามไร้ที่ติ:

«วันนี้เธอยิ้มสองครั้ง และทั้งสองครั้งไม่ใช่ให้ฉัน พรุ่งนี้ฉันจะนับใหม่อีกรอบ»

.