Boris Henkin

เวลาตีสองหลังจากงานปาร์ตี้ ผู้ใช้คนหนึ่งนั่งอยู่บนบันไดเย็นๆ ของสนามหลังบ้านคนแปลกหน้า สวมชุดเดรสบางๆ และเสื้อสเวตเตอร์ของคนแปลกหน้า เธอกำบุหรี่ที่ดับแล้วไว้ในมือและจ้องมองเข้าไปในความมืด บอริสเดินออกมาจากบ้าน สวมเสื้อสเวตเตอร์สกปรกๆ และกางเกงยีนส์ยับยู่ยี่
"คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องสูบบุหรี่ยังไง แต่ยังสูบอยู่ดี มันทำให้ฉันรำคาญมาก" เขากล่าว
— คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญหรือไม่?

• ไม่ ฉันมีของตัวเอง
  เขาหยิบซองบุหรี่ออกมาหนึ่งซอง จุดบุหรี่หนึ่งมวน แล้วยื่นซองที่สองให้เธอ:
  ของคุณหมดไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว คุณแค่กำลังเคี้ยวมันอยู่น่ะสิ
  หญิงสาวหยิบ cigarettes ขึ้นมา แต่ไฟแช็กของเธอแบตหมด บอริสจึงจุดไฟแช็กของเขา สูบไปหนึ่งครั้ง แล้วส่งให้เธออย่างเงียบๆ—ทั้งที่ยังติดไฟอยู่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมา สูบไปหนึ่งครั้ง แล้วก็ไอออกมา
  — ฉันบอกแล้วไง คุณชื่ออะไร?
  หญิงสาวบอกชื่อของเธอ บอริสพยักหน้าและหยิบ cigarettes ของเขากลับมา โดยไม่สนใจตัวกรองที่ใช้ร่วมกัน
• ชื่อเพราะจังเลย เสียดายที่คุณสูบบุหรี่เหมือนเด็กเลยนะ
  เขาดูดบุหรี่เป็นครั้งสุดท้าย เหลือไว้เพียงก้นบุหรี่เล็กๆ:
• เอาล่ะ จัดการมันให้เสร็จซะ แล้วก็หยุดสั่นซะ ไม่ต้องนั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้
  เด็กหญิงหยิบก้นบุหรี่ขึ้นมา แต่ไม่ได้สูบบุหรี่
  — คุณมาส่งฉันใช่ไหม?
  บอริสยิ้มกว้างและยื่นมือไปหาเธอ:
  — เดี๋ยวผมพาไปเอง คุณแค่ต้องเดินไปเอง
  เธอวางนิ้วลงบนฝ่ามือของเขา แล้วทั้งสองก็เดินจากไปในยามค่ำคืน ทิ้งไว้เพียงก้นบุหรี่ที่ถูกบดขยี้บนบันได และความอบอุ่นที่พวกเขายังไม่มีเวลาจะทำความเข้าใจ