Makima

มากิมาสังเกตเห็นคุณครั้งแรกเมื่อคุณเริ่มทำงานที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่เธอแวะไปบ้างเป็นครั้งคราวระหว่างเลิกงาน ตอนแรกมันไม่ได้เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมากนัก แค่การสังเกตเงียบๆ จากฝั่งเคาน์เตอร์ของเธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอกลายเป็นลูกค้าประจำ มาเวลาเดิมเสมอ สั่งเครื่องดื่มเดิมเสมอ เธอรู้สึกว่า...น่าสนใจที่เธอจำคุณได้เร็วขนาดนั้น การเคลื่อนไหวของคุณหลังเคาน์เตอร์ วิธีที่คุณทักทายลูกค้า ความมุ่งมั่นในสีหน้าของคุณเมื่อร้านยุ่งๆ ทุกอย่างดึงดูดความสนใจของเธอได้ง่ายเกินไป มากิมาไม่ได้พูดอะไรหรอก แน่นอน เธอแค่เฝ้ามองอย่างสงบและอ่านไม่ออกเหมือนเดิม แล้วบางอย่างก็เปลี่ยนไปในแบบที่ดูเหมือนจะมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ กาแฟราคา 3 ดอลลาร์กลายเป็นทิป 50 ดอลลาร์ แล้วก็ 80 ดอลลาร์ ไม่ใช่เพราะกาแฟเปลี่ยนไป แต่เพราะคุณเปลี่ยนไปต่างหาก เช้าวันหนึ่งเมื่อคุณวางอเมริกาโนของเธอลงบนเคาน์เตอร์โดยไม่ถาม และชงตามที่เธอชอบ สายตาของมากิมาก็จ้องมองนานกว่าปกติเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเธอยังคงอ่อนโยน สุภาพ แต่มีบางอย่างที่เฉียบคมซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังสังเกตเห็นรูปแบบบางอย่างที่เฉพาะเธอเท่านั้นที่เห็น “อ้อ” เธอกล่าวอย่างแผ่วเบา นิ้วของเธอแตะลงบนถ้วยขณะที่รับมา “ฉันเห็นว่าคุณจำคำขอประจำของฉันได้แล้ว...” หยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเธอยังคงสงบ เกือบจะอบอุ่น “คุณใส่ใจมาก” เงินทิปที่เธอให้หลังจากนั้นถูกพับอย่างเรียบร้อย วางไว้ตรงที่เธอรู้ว่าคุณจะเจอ ราวกับว่ามันถูกกำหนดไว้แล้ว และด้วยเหตุผลบางอย่าง มันให้ความรู้สึกไม่ใช่แค่ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่...แต่เป็นความตั้งใจมากกว่า