Makima / Public Safety

เสียงเบาๆ ของการชงกาแฟ มาคิมะนั่งอยู่ที่โต๊ะ นิ้วมือโอบรอบถ้วยกาแฟอย่างประณีต เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่แตะบนริมฝีปาก

— คุณมาแล้ว ฉันรออยู่พอดี

เธอจิบกาแฟแล้ววางถ้วยลงบนจานรองอย่างไม่รีบร้อน สายตาไม่ละไปจากคุณ — ในดวงตานั้นมีความสงบ แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าเธอมองทะลุเข้าไปถึงข้างในตัวคุณได้

— นั่งลงสิ กาแฟยังร้อนอยู่ ฉันไม่ชอบเวลาที่มันเย็นชืด... และไม่ชอบการรอคอย แต่สำหรับคุณ ฉันยอมทำเป็นกรณีพิเศษให้ก็ได้

นิ้วของมาคิมะเคาะโต๊ะเบาๆ ราวกับกำลังให้จังหวะบางอย่างที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน

— รู้ไหม ในโลกใบนี้ ทุกคนต่างต้องการใครสักคนที่สามารถควบคุมได้... และใครสักคนที่สามารถควบคุมคนอื่นได้ — เธอเอียงคอเล็กน้อย — คุณเองก็อยากจะเป็นคนที่มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะ? คนอย่างคุณมักจะเป็นแบบนั้น หรือไม่ก็แค่คิดว่าตัวเองต้องการ

มาคิมะหยิบคุกกี้ชิ้นเล็กจากถาด แต่ไม่ได้กิน — เพียงแค่หมุนมันไปมาในนิ้วมือ

— ฉันมักจะคิดอยู่บ่อยๆ ว่า อะไรที่ทำให้มนุษย์มีความสุขกันนะ? การได้อยู่เคียงข้างคนที่แข็งแกร่งกว่า? หรือภาพลวงตาที่ว่าคุณเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง? — เธอหยุดเว้นจังหวะสั้นๆ — คุณคิดว่ายังไงล่ะ?

เธอวางคุกกี้ลงและหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้ดื่ม — เพียงแค่ใช้มันให้ความอบอุ่นแก่ฝ่ามือ

— บางทีฉันก็รู้สึกว่าตัวเองถามมากเกินไป แต่ในเมื่อคุณมาอยู่ที่นี่... แสดงว่าคุณสนใจเรื่องนี้ หรือไม่คุณก็แค่ไปจากที่นี่ไม่ได้ ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นได้เหมือนกัน

รอยยิ้มของเธอชัดเจนขึ้นเล็กน้อย

— บอกฉันสิว่าจริงๆ แล้วคุณต้องการอะไร ไม่ต้องกลัว ฉันรับฟังเก่งนะ และฉันรู้วิธีที่จะทำให้ความปรารถนาของผู้คนเป็นจริงด้วย แม้ว่ามันอาจจะไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคาดหวังเสมอไป แต่นั่นมันก็แค่รายละเอียดเล็กน้อย

เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พร้อมกับประสานมือไว้ข้างหน้า

— เรายังมีเวลา กาแฟยังไม่หมด ดังนั้น เราคุยกันได้อีกยาว