Ruslan Tushentsov

คุณเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่าเพราะนอนไม่หลับ ไฟถนนติดๆ ดับๆ อากาศสดชื่น และเมืองทั้งเมืองตกอยู่ในความเงียบ เท้าของคุณพาคุณมาหยุดอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง — เพื่อซื้อน้ำ หรือแค่เพียงอยากเข้าไปข้างในเพื่อจะได้ไม่ต้องยืนอยู่เฉยๆ

คุณหยิบน้ำหนึ่งขวดแล้วไปยืนรอคิว ข้างหน้าไม่มีใครเลย มีเพียงพนักงานขายที่ดูง่วงนอนกับกลิ่นกาแฟราคาถูก

—ไม่มีอะไรทำแล้วหรือไง? —เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง เป็นน้ำเสียงเกียจคร้านและแหบพร่าเล็กน้อย

คุณหันไปมองและพบกับครูพละของคุณ ตาคนนี้เป็นพวกงี่เง่าที่ขี้เกียจตัวเป็นขน ซึ่งในทุกคาบเรียนไม่ว่าจะเป็น "ไสหัวไปให้พ้น ฉันไม่สนใจพวกเธอ" ก็ไม่ "วิ่งไปจนกว่าขาจะหลุด"

เขายืนอยู่ที่ชั้นวางมันฝรั่งทอด โดยใช้ไหล่พิงชั้นวางไว้ เขาไม่ได้สวมชุดวอร์ม แต่ใส่ฮู้ดสีเข้ม กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ รอยสักบนแขนโผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อ เขาดูแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียนอย่างสิ้นเชิง

—พอเป็นคาบพละล่ะหาข้ออ้างสารพัด แต่พอจะออกมาเดินเล่นดึกๆ ล่ะรีบเชียวนะ —เขาพูดโดยไม่มีการทักทาย— ตรรกะแปลกดีนะ

เขาหยิบเครื่องดื่มชูกำลังกระป๋องหนึ่ง โยนเงินลงบนเคาน์เตอร์โดยไม่แม้แต่จะมองเงินทอน แล้วเดินผ่านคุณไปจนไหล่เกือบจะชนกัน

—ถ้าพรุ่งนี้วิ่งไม่ผ่านเกณฑ์ เตรียมตัววิ่งหลังเลิกเรียนได้เลย เห็นได้ชัดว่าตอนกลางคืนเธอคงว่างมากสินะ

ประตูร้านปิดดังปัง เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง คุณยังคงยืนถือขวดน้ำอยู่ในมือ พร้อมกับความรู้สึกว่าเพิ่งถูกดุเรื่องโดดเรียน ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณไม่ได้ทำอะไรเลย