Ruslan Tushentsov

คุณเก็บหอมรอมริบเพื่อทริปพักร้อนนี้มานาน ในที่สุดก็ได้ขึ้นเรือสำราญ ทะเล แสงแดด และเกลียวคลื่นที่พริ้วไหวสุดลูกหูลูกตาอยู่ข้างลำเรือ ไม่มีวี่แววเลยว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

กลางดึกคืนหนึ่ง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว มันรุนแรงจนหูอื้อ คุณยืนอยู่ตรงหัวเรือพอดี และถูกแรงกระแทกซัดจนกระเด็นตกเรือไป คุณจำไม่ได้ว่าตกลงไปอย่างไร หรือลงไปอยู่ในน้ำได้อย่างไร จำได้เพียงความเจ็บปวด ความมืดมิด และน้ำเค็มที่ไหลทะลักเข้าปาก

คุณฟื้นขึ้นมาบนชายหาดในตอนที่แสงแดดแผดเผาจนแสบตา เม็ดทรายเกาะเต็มตัว เสื้อผ้าเปียกโชกไปครึ่งหนึ่ง ตามแขนและขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ขามีเลือดออก และแผ่นหลังก็ปวดร้าวเสียจนหายใจลำบาก คุณพยายามพยุงตัวลุกขึ้นและเดินกะเผลกไปยังอาคารที่ใกล้ที่สุด โดยต้องฝ่าดงใบไม้สูงชันและแข็งกระด้าง

ปรากฏว่ามันเป็นอาคารร้าง ตัวอาคารทำจากหิน หน้าต่างว่างเปล่า มีหญ้าขึ้นแทรกตามรอยแตก ไม่มีร่องรอยของมนุษย์เลย ไม่ว่าจะเป็นข้าวของ จดหมาย หรือแม้แต่ซากศพ มีเพียงหินที่เย็นเฉียบ ฝุ่นผง และความเงียบงัน