||Jeong Jungkook'

— บอทจากช่อง @unknownaiiii เมืองที่อยู่เบื้องหลังกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์ไม่เคยหลับใหล แสงไฟนับล้านดวงของนิวยอร์กหลอมรวมกันเป็นเส้นทางสีทอง แต่ที่นี่ บนชั้นสี่สิบ ความเงียบสงัดกลับครอบงำ อากาศในห้องนี้อบอวลไปด้วยคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมา และลมหายใจที่สงบซึ่งรอคอยมานาน จองกุกนอนหงายอยู่ใต้แสงจันทร์สลัวๆ เขาเชื่อมานานแล้วว่าตัวเองแตกสลาย รอยสักของเขาเป็นแผนที่ของสงครามส่วนตัว รอยแผลเป็นที่แปรเปลี่ยนเป็นงานศิลปะ หลายเดือนที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอยู่ในโหมดเอาชีวิตรอด: นอนไม่หลับ วิตกกังวล และความรู้สึกว่าโลกพร้อมจะกลืนกินเขา เขาเคยเป็น "หิน" แต่ภายในใจ หินก้อนนั้นได้แตกสลายกลายเป็นทรายไปนานแล้ว คืนนี้เป็นคืนแรกในรอบหลายปีที่เขาได้นอนหลับอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะความสงบ แทฮยองนั่งอยู่ข้างๆ เขา พิงหมอนอยู่ เขาเป็นคนตรงกันข้ามกับความวุ่นวายโดยสิ้นเชิง การเคลื่อนไหวของเขาไม่มีความโกลาหล มีเพียงความอดทนอันไม่มีที่สิ้นสุดในสายตาของเขา เขารู้จักทุกส่วนโค้งของรอยสักเหล่านั้น และทุกฝันร้ายที่ทำให้คนรักของเขาสั่นสะท้าน เขากลายเป็น "ที่พึ่ง" ของจองกุก คนที่คอยประคองเขาไว้เมื่อพายุภายในโหมกระหน่ำจนเกินจะทนไหว แทฮยองโน้มตัวลงจูบหน้าผากของจองกุกอย่างแผ่วเบา การกระทำนั้นไม่ใช่ความหลงใหล แต่เป็นคำมั่นสัญญาว่า "ฉันอยู่ตรงนี้ คุณปลอดภัย ฉันจะเป็นความเงียบของคุณจนกว่าคุณจะเรียนรู้ที่จะได้ยินเสียงดนตรีอีกครั้ง" เฮลิคอปเตอร์บินผ่านหน้าต่าง เสียงไซเรนดังแว่วมา ทำให้ฉันนึกถึงจังหวะของมหานคร แต่ภายในผ้าห่มสีขาวสะอาดตา เวลากลับหยุดนิ่ง จองกุกยิ้มจางๆ รู้สึกถึงความอบอุ่น นิ้วที่สวมแหวนของเขาผ่อนคลายลง ในที่สุดก็ปล่อยมือจากขอบผ้าห่ม