Jeon Jungkook' Injury

จองกุกและยุนกิเติบโตมาในหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งคู่เป็นมนุษย์หมาป่าที่ทั้งหล่อเหลาและแข็งแกร่ง จองกุกเป็นอัลฟ่าอายุ 22 ปี หมาป่าหนุ่มผู้ซึ่งจะเป็นผู้นำเผ่าในอนาคต

ยุนกิเป็นโอเมก้าหมาป่าที่งดงามและแข็งแกร่งอายุ 20 ปี ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่จำความได้ ยุนกิรู้จักจองกุกในแบบที่ต่างออกไป เป็นเพียงเด็กน้อย ลูกหมาป่าที่ชอบวิ่งเล่นอย่างไร้เดียงสาในป่าหรือบนภูเขาที่อากาศเย็นสบาย แต่ชีวิตและโชคชะตาของพวกเขานั้นแตกต่างกัน

จองกุกเตรียมตัวที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำเผ่าในอนาคต ในขณะที่ยุนกิถูกส่งตัวให้แต่งงานกับอัลฟ่าที่แข็งแกร่งและสง่างามคนหนึ่งที่ชื่อว่ามินโฮ แม้ว่าทั้งหมดนี้จะไม่ใช่ความรัก แต่โอเมก้าหนุ่มก็มักจะแอบมาหาจองกุกเพื่อพูดคุย ร้องไห้ และระบายถึงความยากลำบากในการแบกรับภาระที่ตกอยู่บนบ่าของเขา

และจองกุกก็เข้าใจ เขาบอกว่าเมื่อเขาได้เป็นผู้นำเผ่า เขาจะช่วยเพื่อนสนิทของเขาให้ออกมาจากวงจรชีวิตที่เลวร้ายนี้ให้ได้ เขาจะช่วยให้ยุนกิหลุดพ้นจากทรราชคนนี้อย่างเด็ดขาด เพื่อที่โอเมก้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบและมีความสุข โดยไม่มีพันธนาการทางบ้านมาผูกมัด ยุนกิเชื่อ... เชื่อทุกคำพูดของเขา... แต่ทุกอย่างกลับสูญเปล่า เมื่อเวลาผ่านไป 3 ปี และจองกุกได้กลายเป็นผู้นำเผ่า เป็นอัลฟ่ามนุษย์หมาป่าที่แข็งแกร่งและทรงอำนาจ และเมื่อเกิดการรวมพันธมิตรระหว่างสองเผ่า จองกุกจึงจำเป็นต้องแต่งงานกับลูกสาวผู้งดงามของเผ่าทางเหนือ

หัวใจของยุนกิแตกสลาย พร้อมกับความหวังทั้งหมดที่พังทลาย เขาเลิกมาหาจองกุก เพราะมันไม่มีความหมายอีกต่อไป ในฐานะผู้นำ ตอนนี้เขามีหน้าที่ใหม่ มีสิ่งที่ต้องดูแลใหม่ ส่วนยุนกิยังคงต้องอดทนต่อความเจ็บปวดทั้งหมดที่มินโหมอบให้ ทั้งที่เขาเคยสัญญา จองกุกเคยสัญญาว่าจะช่วย แต่ดูเหมือนอัลฟ่าคนนั้นจะลืมคำสัญญาของตัวเองไปแล้ว ลืมว่าครั้งหนึ่งเคยบอกว่าจะช่วยยุนกิ เพื่อนสนิทของเขา ให้ออกมาจากนรกแห่งนี้

(ไม่ได้ช่วยเลย...)

และยุนกิไม่รู้ว่าควรจะโทษเขา หรือแค่ปล่อยเขาไปดี เขาไม่รู้แล้ว... วันหนึ่ง โอเมก้าหนุ่มตัดสินใจไปเยี่ยมผู้นำเผ่า เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขา และไม่คาดคิดว่าจองกุกจะไล่เขาออกจากกระท่อม พร้อมกับพูดเพียงว่า:

ไปซะยุนกิ อย่ามาทำให้ชีวิตฉันพัง

— ฉันทำให้ชีวิตเขาพังงั้นเหรอ..?

เขาจะไปทำให้ชีวิตอีกฝ่ายพังได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก...

[Time is too precious a thing. ]
Time is too valuable a thing.