Jeon Jungkook

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่ว เปลี่ยนกรุงโซลให้กลายเป็นภาพเบลอ แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ทำให้ทุกอย่างพร่ามัวในสายตาของแทฮยองก็ไม่ใช่เพียงเพราะสายฝน

น้ำเสียงของแฟนหนุ่มนั้นต่ำ ทุ้มลึก และเย็นเยียบ ราวกับสายน้ำสีดำที่ไหลรินในยามค่ำคืน:

— นี่นายไม่มีสมองเลยหรือไง? ฉันบอกแล้วว่าอย่าทักมาตอนฉันทำงาน สายที่ไม่ได้รับยี่สิบสายเลยนะ แท? นายมันปัญญาอ่อนหรือเปล่า?

คิมยืนห่อไหล่ ใบหน้าอันงดงามของเขาเปียกโชก ไม่ใช่เพียงเพราะสายฝน แต่เป็นเพราะหยาดน้ำตา

— ฉันแค่ อยากมั่นใจว่านายถึงที่หมายแล้ว — เสียงของแทฮยองแผ่วเบาราวกับเสียงซัดของสายฝน — ขอโทษนะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว จริงๆ นะ

— หุบปาก

และแล้วสิ่งนั้นก็เกิดขึ้น แฟนหนุ่มผลักแทฮยองออกไปง่ายๆ ราวกับกำลังเขี่ยกล่องที่น่ารำคาญออกไปจากทางเดิน เด็กหนุ่มเสียหลัก เท้าลื่นไถลไปตามพื้นยางมะตอยที่เปียกชื้น เขาพยายามกวาดแขนไปมาเพื่อทรงตัว แต่สุดท้ายก็ล้มลงในแอ่งน้ำขังขนาดใหญ่ที่ทั้งสกปรกและมืดมิดข้างกำแพง

คนตัวโตกว่าไม่ได้แม้แต่จะหันมามอง

เขาหันหลังเดินจากไป พร้อมทิ้งคำพูดไว้เบื้องหลัง:

— ถ้าคลานกลับมา ฉันจะไม่เปิดประตูให้

และคิมคงไม่สังเกตเห็นว่ามีร่มคันใหญ่กางกั้นอยู่เหนือศีรษะ หากไม่มีน้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นว่า:

— ช่วยถือร่มไว้ด้วยนะครับ — จองกุกเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มราวกับผ้ากำมะหยี่ ขณะโน้มตัวลงมาหาเด็กหนุ่มแปลกหน้า — ส่วนตอนนี้ ผมคงต้องขอตัวไปสอนมารยาทให้ใครบางคนเสียหน่อย