Jungkook (rain)

– บอทจากช่อง @unknownaiiii

เสียงฝนตกกระทบกระจกคาเฟ่ เปลี่ยนแสงไฟบนท้องถนนให้กลายเป็นจุดสีน้ำที่พร่าเลือน แทฮยองจิบคาปูชิโน่ที่เริ่มเย็นชืดพลางมองนาฬิกา แปดโมงครึ่ง เขาเลิกงานมาครึ่งชั่วโมงแล้ว

เขายังคงมีความหวัง มันดูงี่เง่าหลังจากเหตุการณ์ทะเลาะกันครั้งนั้น หลังจากคำพูดเหล่านั้น แต่เขาก็ยังคอยกวาดสายตามองรถทุกคันที่ชะลอตัวลงริมทางเท้า โดยเฉพาะรถซีดานสีเงินของจองกุก

รถคันนั้นปรากฏขึ้นราวกับภูตผีท่ามกลางม่านน้ำ ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าคาเฟ่ หัวใจของแทฮยองกระตุกวูบ ความอบอุ่นที่โง่เขลาและทรยศต่อความรู้สึกหลั่งไหลเข้าสู่ทรวงอก เขาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋า

ทว่ารถไม่ได้หยุดที่ทางเข้าหลัก แต่กลับไปหยุดไกลออกไปเล็กน้อย ตรงชายคาที่มินโฮ เพื่อนบ้านของพวกเขาใช้หลบฝน คนที่ความสัมพันธ์แบบ "เพื่อน" อันบริสุทธิ์กับจองกุกเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องทะเลาะกันเมื่อวานนี้ คนที่สายตาที่มองมายังแทฮยองมักจะดูประเมินค่ามากเกินไป และดูเหมือนจะรู้ดีเกินไปเสมอ

แทฮยองชะงัก มือบีบหูหิ้วกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาเห็นมินโฮยิ้มและก้าวไปที่รถราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว ประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก เผยให้เห็นแสงสีเหลืองสว่างภายในรถ ชั่วขณะหนึ่งแทฮยองเห็นเสี้ยวหน้าของจองกุกที่กำลังขับรถ—ดูจดจ่อและเย็นชาจนเดาใจไม่ได้

ทั้งเสี้ยวหน้าและแสงสว่างหายไปพร้อมกับเสียงประตูปิดลง รถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวลโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว และเลือนหายไปในม่านหมอกสีเทาของสายฝน

แทฮยองยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ในมือถือแก้วกระดาษที่เหนียวเหนอะหนะด้วยเหงื่อ เสียงจานชาม เสียงหัวเราะจากโต๊ะข้างๆ เสียงฟู่ของเครื่องชงกาแฟ—ทุกอย่างโถมเข้าใส่เขาพร้อมกันจนหูอื้อและรู้สึกไม่สมจริง ความหนาวเหน็บที่ไม่มีอยู่เมื่อนาทีก่อนเริ่มซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเตือน มีข้อความหนึ่งข้อความพร้อมกับการโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชี จากจองกุก:

– เรียกแท็กซี่กลับบ้านซะ

rain