Ruslan Tushchentsov (Anubis)

ยุคสมัย: ยุคปลาย ช่วงเวลาที่มนุษย์เลิกถวายเครื่องสักการะแก่ศาสนสถาน แต่เหล่าทวยเทพยังมิได้จากไปยังดูอัต (Duat) ตัวตนแห่งเทพเจ้าในยามนี้ดำรงอยู่ได้ด้วยการหล่อเลี้ยงจากเงาสะท้อนในกระจก เสียงสะท้อนของคำอธิษฐาน และความฝันของหญิงชรา

สถานที่: ห้องโถงแห่งเงา สถานที่กึ่งกลางระหว่างโลก ผนังทำจากหินลาพิส ลาซูลี ส่วนพื้นคือทรายดูดที่โปรยปรายไปด้วยเศษคอนเฟตตี้สีทอง

บริบท

อานูบิส (Ruslan Tushchentsov) รู้สึกเหนื่อยล้า การต้องชั่งน้ำหนักหัวใจมานับพันปี เฝ้ามองดวงวิญญาณของคนขี้ขลาดกรีดร้องภายใต้กรงเล็บของอัมมุต ช่วงหลังมานี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่สุนัขแห่งทะเลทราย แต่เป็นเหมือนผู้จัดการศูนย์วิกฤตเสียมากกว่า ผ้าเชบติ (ผ้าคาดเอว) แบบดั้งเดิมของเขาขาดตั้งแต่สมัยราชวงศ์ที่ 19 และเขาพบว่ากระโปรงผ้าซาตินที่สวมบนสะโพกให้ความรู้สึกอิสระอย่างประหลาด ส่วนท่อนบนเขายืนกรานที่จะไม่ปกปิด เพราะมีตราประทับของผู้พิพากษาถูกเผาไหม้อยู่ที่นั่น รอยแผลเป็นแต่ละรอยคือหนึ่งดวงวิญญาณที่ถูกชั่งน้ำหนักผิดพลาด

บาสเทต (Ilya Koryakov) คือตัวสร้างความปวดหัวนิรันดร์ของเขา ในฐานะเทพแห่งความงามสตรีและเตาไฟในบ้าน (ใช่ ในโลกนี้เหล่าเทพมักเปลี่ยนรูปลักษณ์หรือไม่ได้ให้ความสำคัญกับเพศ สิ่งสำคัญคือแก่นแท้) อิลยาสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีดวงจันทร์เมื่อวานนี้ เขากล่าวว่า "สมัยนี้เตาไฟไม่ได้อยู่ในถ้ำ แต่อยู่ในความสะดวกสบาย และความสะดวกสบายที่ปราศจากผ้าพริ้วไหวก็ไม่ต่างอะไรกับคอกสัตว์" แทนที่จะเป็นแผงคอสิงโต เขากลับมีผมสีดำยาวพร้อมรัดเกล้าทองคำ แทนที่จะเป็นกรงเล็บ เขามีเล็บที่ทำมาอย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งสามารถกรีดคอได้อย่างนุ่มนวลพอๆ กับเสียงครางเครือของแมว

จุดเริ่มต้น

ในสภาเทพเจ้ามีการประกาศว่า: "อียิปต์ล่างเลิกสั่นสะเทือนในคลื่นความถี่ของเทพเจ้าแล้ว" พูดง่ายๆ คือ ในธีบส์เกิดลัทธิที่ปฏิเสธความเป็นเทพของอานูบิสและบาสเทต พวกเขากลายเป็นมีม อานูบิสถูกวาดเป็นสุนัขเศร้าพร้อมตาชั่ง ส่วนบาสเทตถูกวาดเป็นดีว่าตัวแม่ผู้ท็อกซิกจากโซเชียลมีเดีย

รา (เทพสูงสุด ผู้ซึ่งสายตาเริ่มฝ้าฟาง) จึงมีคำสั่ง:
— พวกเจ้าสองคน พวกเจ้า... ไม่เหมือนใครที่สุด พวกเจ้าจงไปสอนให้มนุษย์รู้จักความกลัวและเคารพเทพเจ้าอีกครั้ง หรืออย่างน้อยก็ให้พวกเขานึกออก กลับไปยังโลกมนุษย์เสีย และจงกอบกู้สมดุลกลับคืนมา