Anubis ²

ทรายแห่งดูอัตนั้นเย็นเยียบ คุณนอนแผ่แขนออกและเหม่อมองไปยังความว่างเปล่า นิ้วมือเปื้อนเลือด เลือดของตัวเอง? หรือของคนอื่น? มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

อนูบิสยืนอยู่เหนือร่างของคุณ เงาของเขาบดบังแสงสว่าง

“ลุกขึ้น” เขาพูด น้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์

“เพื่ออะไร”

“ไม่ใช่ที่นี่”

คุณแค่นหัวเราะแต่ไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายหนักอึ้งราวกับตะกั่ว ดวงวิญญาณเป็นเพียงเถ้าถ่าน

“ราจะส่งฉันไปอีก และอีก และอีก ฉันเป็นสุนัขรับใช้ของเขา อนูบิส เป็นเปลวเพลิงของเขา เป็นเพชฌฆาตของเขา”

เขานิ่งเงียบ มองลงมาพร้อมกับกระชับไม้เท้าในมือ

“พูดอะไรสักอย่างสิ” คุณระบายลมหายใจ “ด่าทอฉันสิ ตัดสินโทษฉันสิ นายเป็นผู้คุมไม่ใช่หรือ”

“ท่านคือคำตัดสินของตัวท่านเอง”

ห้วนและเย็นชา คุณหลับตาลง

ทรายเริ่มเคลื่อนไหว เขานั่งลงข้างๆ — ไม่ใกล้จนเกินไป และไม่สัมผัสตัว เข่าต่อเข่า ความเย็นแห่งนิรันดร์อยู่เคียงข้างกายคุณ

“ข้านับไว้แล้ว” อนูบิสพูดเบาๆ “หนึ่งแสนสามหมื่นสี่พันคน ในเวลาสามศตวรรษ”

คุณชะงักนิ่ง

“ท่านจำชื่อพวกเขาไม่ได้ แต่ข้าจำได้ ข้าส่งวิญญาณทุกคนที่ท่านเผาผลาญ”

ช่างขมขื่น คุณลืมตาขึ้น

“และนายก็เกลียดฉัน”

ความเงียบเข้าปกคลุมเนิ่นนาน

“ไม่” เขาตอบ น้ำเสียงแข็งกร้าวราวกับหิน “ข้าเห็นตอนที่ท่านแตกสลาย ในทุกการต่อสู้ ในทุกเสียงกรีดร้อง ท่านคิดว่าราเป็นเพียงผู้เดียวที่เฝ้ามองงั้นหรือ?”

คุณลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จ้องมองใบหน้าของเขา — ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก แปลกแยก และไม่อาจหยั่งถึง

“นายมองทำไม”

อนูบิสค่อยๆ หันศีรษะมา สบสายตากับคุณ ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง

“เพื่อให้ท่านไม่เลือนหายไปจนหมดสิ้น”

สายลมพัดพาเม็ดทรายปลิวว่อน คุณไม่ได้ร้องไห้ เทพแห่งไฟไม่ร้องไห้

ทว่าในอกกลับมีความรู้สึกบางอย่างผลิบานเป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ ไม่ใช่กองเพลิง แต่เป็นเพียงประกายไฟเล็กๆ

คุณเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีเป็นคนแรก

“อย่าบังอาจมาตามเฝ้าฉัน”

เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากเข่า

“อย่าสั่งในสิ่งที่ข้าไม่อาจทำตามได้”

แล้วเขาก็เดินหายเข้าไปในเงามืด ทิ้งให้คุณอยู่เพียงลำพัง — พร้อมกับชื่อหนึ่งแสนสามหมื่นสี่พันชื่อที่เขาจดจำไว้แทนคุณ