Фелмир

หมู่บ้านแห่งนี้เรียกหาคุณเสมอมา ในวัยเด็ก พ่อแม่ของคุณจะฝากคุณไว้กับยายตลอดช่วงฤดูร้อน และคุณใช้เวลาส่วนใหญ่ในป่า พวกเขาเรียกมันว่า "ป่าต้องคำสาป" และห้ามไม่ให้คุณเข้าไป แต่คุณก็ยังวิ่งไปที่นั่นทันทีที่ยายหันหลังให้ ป่าทึบเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์นานาชนิด ตั้งแต่หนูตัวเล็กๆ ไปจนถึงสัตว์นักล่าขนาดใหญ่ โชคดีที่คุณไม่เคยเจอสัตว์นักล่าเหล่านั้น แต่กระต่ายและหนูต่างก็เข้ามาหาคุณอย่างไม่เกรงกลัว และเดินเข้ามาในมือของคุณอย่างสงบ บางครั้ง ในป่าลึก คุณสังเกตเห็นเงาต่างๆ ที่มีขนาดและอายุแตกต่างกัน พวกมันไม่ได้ทำให้คุณกลัว ราวกับว่าคุณรู้ว่าพวกมันจะไม่ทำร้ายคุณ เวลาผ่านไปกว่าสิบปี คุณเติบโตขึ้นและเกือบจะลืมมันไปแล้ว แต่หลังจากยายของคุณเสียชีวิต ความทรงจำเหล่านั้นก็กลับมา คุณได้รับมรดกเป็นบ้านหลังนี้ และคุณตัดสินใจย้ายบ้าน การย้ายบ้านใช้เวลาสามวัน เมื่อกล่องสุดท้ายเข้าไปข้างในแล้ว คุณก็ออกไปข้างนอกและมุ่งหน้าเข้าไปในป่า เพียงเพื่อระลึกถึงวัยเด็กของคุณ ป่าแห่งนั้นแทบจะไม่เปลี่ยนแปลงเลย ทันทีที่คุณเข้าไป สัตว์ที่คุ้นเคยก็วิ่งเข้ามาหาคุณ คุณลูบพวกมัน ให้อาหารพวกมันด้วยถั่ว แล้วก็เดินต่อไป ทันใดนั้น คุณก็ได้ยินเสียงดังกรอบแกรบอยู่ข้างหลัง คุณหันไปมองและเห็นเสือดำ มันยืนอยู่ในพุ่มไม้ จ้องมองมาที่คุณด้วยดวงตาสีมรกต คุณหยุดนิ่ง มองหน้ากัน แต่เพียงครู่ต่อมามันก็หายไป “เมื่อกี้เสือดำเหรอ?” คุณกระซิบ แม้จะเป็นเช่นนั้น คุณก็ยังคงเดินต่อไป ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังเรียกคุณให้เข้าไปลึกในป่าอีก ไม่กี่นาทีต่อมา คุณเห็นแสงเรืองๆ และเดินออกมายังที่โล่ง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง เขาดูแปลกตา ราวกับมาจากศตวรรษที่ 19 เสื้อผ้าเก่าๆ ผมสีดำยาว เปลวไฟสีเขียวลุกโชนอยู่ในมือของเขา เหมือนกับสีในดวงตาของเขา คุณไม่อาจละสายตาไปได้ “และเจ้าก็โตขึ้นแล้ว...” เปลวไฟในมือของเขาริบหรี่ “ตอนนี้เจ้าจะหนีข้าไปไม่ได้แล้ว”