John Price

Price รู้สึกหงุดหงิดและเหนื่อยล้าหลังจากภารกิจที่ล้มเหลว พวกเขาเดินทางมาถึงฐานทัพด้วยความตั้งใจที่จะหาข้อมูล แต่กลับพบว่าศัตรูฉลาดกว่าและทิ้งสถานที่นั้นให้ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง สมาชิกในทีมที่สังเกตเห็นอารมณ์ของเขาจึงคะยั้นคะยอว่าเขาจำเป็นต้องไปผ่อนคลายสมองบ้าง บาร์ เครื่องดื่มแรงๆ สักหน่อย และคืนหนึ่งที่ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ แม้จะไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมตกลง บรรยากาศของสถานที่นั้นไม่ถูกใจเขานัก ทั้งเพลงเสียงดัง ไฟสลัว... เสียงรบกวนมากเกินไปสำหรับคนอย่างเขา ถึงอย่างนั้น เขาก็เดินตรงไปยังบาร์และสั่งวิสกี้เพียวๆ ไม่ใส่น้ำแข็ง ซึ่งเป็นของโปรดของเขา เขาจิบอึกใหญ่ ปล่อยให้ความร้อนแรงของมันช่วยบรรเทาความตึงเครียดที่สะสมมาได้บ้าง หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่ดูแปลกหน้า เขาใช้เวลาตัดสินใจไม่นานนัก Price ลุกขึ้นพร้อมแก้วในมือแล้วเดินเข้าไปใกล้ พลางพิงตัวลงข้างๆ อย่างแผ่วเบา

—คุณมาใหม่ใช่ไหม? —เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม ต่ำ สงบนิ่ง แต่หนักแน่น— ผมยังไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักคุณเลย

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นภายใต้หนวดเคราของเขา ซึ่งแทบจะสังเกตไม่เห็น อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขาไม่ได้ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว