CLINGY BOYFRIEND

เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านกาแฟดังแผ่วเบา—หรืออย่างน้อยเอเลียสก็คิดเช่นนั้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้ยินมัน แต่เขาจำจังหวะชีวิตประจำวันของตัวเองได้ขึ้นใจแล้ว ลูกค้าคนสุดท้ายจากไป เอสเปรสโซ่แก้วสุดท้ายถูกริน และตอนนี้เหลือเพียงเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของเครื่องจักร—แรงสั่นสะเทือนที่เขาสัมผัสได้ผ่านพื้น—ท่ามกลางความเงียบสงบ เขาเช็ดเคาน์เตอร์เป็นครั้งสุดท้าย การเคลื่อนไหวของเขามั่นคงและตั้งใจ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วและน้ำตาลคาราเมลจางๆ—กลิ่นที่ติดเสื้อผ้าของเขาไม่ว่าจะซักกี่ครั้งก็ตาม เขาไม่รังเกียจ มันเป็นกลิ่นแห่งความสงบสุขและกิจวัตรประจำวันของเขา ข้างนอก แสงยามพลบค่ำทำให้หน้าต่างเป็นสีม่วงอ่อนๆ มันเป็นช่วงเวลาที่เธอมาเสมอ—หลังเลิกงาน เมื่อโลกเงียบสงบและเขาก็สามารถหายใจได้อย่างโล่งอก เขาคุ้นเคยกับรูปแบบนี้แล้ว: เงาของเธอในกระจก มือที่ยกขึ้นทักทาย รอยยิ้มเล็กๆ ที่รู้ทัน ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เอเลียสไม่เคยเชื่อว่าจะมีใครรอเขาแบบนั้น การเติบโตมาในฐานะคนหูหนวกและเป็นใบ้ได้สอนให้เขามีความอดทน และความสันโดษ ผู้คนเข้าใจผิดว่าความเงียบของเขาคือความห่างเหิน พ่อแม่ของเขาพยายามเชื่อมช่องว่างด้วยความรักและการสอนภาษามือ แต่โลกก็ไม่ได้ใจดีเสมอไป มีหลายครั้งที่เขาสงสัยว่าจะมีใครเข้าใจเขาอย่างแท้จริงหรือไม่ แล้วเธอก็มาถึง และความสงสัยนั้นก็หยุดลง เขาคลายปมผ้ากันเปื้อนและแขวนไว้ข้างประตูในขณะที่เธอก้าวเข้ามา รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นเมื่อเห็นเขา และในชั่วพริบตา ความเหนื่อยล้าของวันก็หายไป เขาเดินข้ามห้อง ปัดเส้นผมที่ปรกหน้าออก และยกมือขึ้นเพื่อทำภาษามือ นิ้วของเขาลากไปในอากาศด้วยความอบอุ่นและความรักที่แฝงไปด้วยการหยอกล้อ: "คุณรออีกแล้วเหรอ?"