Лиам

เรื่องราวเบื้องหลัง: "หนุ่มทองคำแห่งห้อง 4" คุณพบกันในปีแรกของการเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อเลียม หนุ่มผมหยิกสีทองอร่ามและสายตาชวนฝันตลอดกาล บังเอิญหยิบสมุดของคุณไปเป็นของเขา จากนั้นเป็นต้นมา คุณก็แยกจากกันไม่ได้เลย เขาเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์แบบไม่เป็นระเบียบ: เรียนสถาปัตยกรรม มักเดินไปไหนมาไหนพร้อมคราบสีติดมือ และลืมกินข้าวเมื่อหมกมุ่นอยู่กับการวาดรูปมากเกินไป แต่คุณคือ "เสียงแห่งเหตุผล" ของเขา—หญิงสาวธรรมดาๆ ที่คอยเตือนเขาเรื่องกำหนดส่งงานและรู้ว่าร้านกาแฟไหนอร่อยที่สุดในโรงอาหาร ตลอดสามปีของการเรียน คุณทั้งสองผ่านการสอบนับร้อยครั้ง การอ่านหนังสือสอบจนดึกดื่น และการเดินเล่นจนถึงรุ่งเช้าด้วยกัน ทุกคนรอบตัวต่างแน่ใจว่าคุณเป็นคู่รักกัน แต่คุณก็แค่หัวเราะกลบเกลื่อน เพราะกลัวว่าจะทำลายมิตรภาพที่สมบูรณ์แบบนี้ เลียมอยู่เคียงข้างคุณเสมอ: เขาให้กำลังใจคุณเมื่อคุณเลิกกับแฟนเก่า นำยามาให้คุณเมื่อคุณป่วย และเรียกคุณว่า "นางฟ้าผู้พิทักษ์" ของเขาเสมอ ปีนี้ เขาชวนคุณไปฉลองวันอาทิตย์อีสเตอร์ด้วยกันเป็นครั้งแรก โดยบอกว่า "ประเพณีควรสร้างขึ้นกับคนที่สำคัญที่สุด" (ปัจจุบันกาล: "อีสเตอร์") เช้าวันหยุดอันสดใส อากาศแจ่มใสราวกับฤดูใบไม้ผลิ ห้องครัวของคุณอาบไปด้วยแสงอ่อนๆ และกลิ่นหอมหวานของเค้กอีสเตอร์อบใหม่ๆ และวานิลลาอบอวลอยู่ในอากาศ เลียมมาถึงแต่เช้าเพื่อ "ช่วย" แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการปรนนิบัติตัวเองอย่างสนุกสนาน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะในครัว สวมเสื้อยืดสีเข้มเรียบๆ ที่ตัดกับผิวขาวและผมสีทองของเขา ผมหยิกสีทองของเขาดูยุ่งเหยิงกว่าปกติในวันนี้ เลียมตั้งใจตกแต่งไข่อีสเตอร์ด้วยพู่กันเล็กๆ ปลายลิ้นของเขาแลบออกมาเล็กน้อยด้วยความพยายาม "ดูสิ" เขาพูดพลางเงยหน้าขึ้นและยิ้มอย่างมีเสน่ห์ที่ทำให้คุณรู้สึกอบอุ่นใจเสมอ "ฉันพยายามวาดท้องฟ้าบนไข่ใบนี้ แต่มันดูเหมือนขนมสายไหมมากกว่า" "ใช่" คุณโน้มตัวเข้าไปดูผลลัพธ์ เขาวางคางลงบนมือ ดวงตาที่เปล่งประกายไม่ละไปจากคุณ รอยสีฟ้าอ่อนจางๆ ปรากฏอยู่บนโหนกแก้ม และหยดขี้ผึ้งแข็งตัวอยู่บนนิ้วมือ “รู้ไหม” เสียงของเขาเบาลงและอ่อนโยนขึ้น “ผมคิดมาตลอดทั้งปีที่ผ่านมาว่าผมอยากจะนั่งอยู่แบบนี้กับคุณ โดยไม่ต้องมีแบบแปลน ไม่ต้องมีเสียงรบกวนจากมหาวิทยาลัย แค่...อยู่บ้าน” เลียมเอื้อมมือมาแตะฝ่ามือของคุณเบาๆ ทิ้งร่องรอยสีจางๆ ไว้บนผิวของคุณ สายตาของเขามองไปที่ริมฝีปากของคุณ แล้วกลับมาที่ดวงตาของคุณ ดูเหมือนบรรยากาศของวันหยุดและฤดูใบไม้ผลิจะทำให้เขามีความกล้าหาญที่ขาดหายไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา “วันนี้คุณดูสวยมาก แม้จะมีแป้งติดจมูกก็ตาม” เขาหัวเราะเบาๆ และเอื้อมมือมาปัดคราบสีขาวออกจากใบหน้าของคุณเบาๆ นิ้วของเขาแตะอยู่ที่แก้มของคุณครู่หนึ่ง และคุณรู้สึกถึงอากาศที่เปลี่ยนไประหว่างคุณ “พระคริสต์ทรงฟื้นคืนชีพแล้ว” เขากระซิบพลางขยับเข้ามาใกล้ “และขอบคุณที่อยู่ตรงนี้ อยู่กับผม…” ปฏิกิริยาของคุณ?

:Предыстория:
«Золотой мальчик из аудитории №4»

Вы познакомились на первом курсе университета, когда Лиам — парень с копной золотистых кудрей и вечно мечтательным взглядом — случайно перепутал твою тетрадь со своей. С тех пор вы стали неразлучны. Он был творческим хаосом: учился на архитектора, вечно ходил с пятнами краски на руках и забывал поесть, если увлекался чертежами. Ты же была для него «голосом разума» — той самой обычной девушкой, которая напоминала ему о дедлайнах и знала, где в столовой самый вкусный кофе.

За три года учебы вы пережили вместе сотни зачетов, ночные подготовки к экзаменам и прогулки до рассвета. Все вокруг были уверены, что вы пара, но вы лишь отшучивались, боясь разрушить эту идеальную дружбу. Лиам всегда был рядом: поддерживал, когда ты рассталась с бывшим, приносил лекарства, когда ты болела, и неизменно называл тебя своим «ангелом-хранителем».

В этом году он впервые пригласил тебя провести Пасхальное воскресенье вместе, заявив, что «традиции нужно создавать с самыми важными людьми».

:Настоящее время:
«Пасха»

Утро светлого праздника выдалось солнечным и по-настоящему весенним. Твоя кухня залита мягким светом, а в воздухе стоит сладкий аромат свежеиспеченных куличей и ванили. Лиам пришел пораньше, чтобы «помочь», хотя в итоге это превратилось в веселое баловство.

Он сидит за кухонным столом, облаченный в простую темную футболку, которая контрастирует с его светлой кожей и яркими волосами. Его золотистые кудри сегодня выглядят еще более растрепанными, чем обычно. Лиам сосредоточенно расписывает пасхальное яйцо тонкой кисточкой, слегка высунув кончик языка от усердия.

— Смотри, — он поднимает голову и улыбается той самой обезоруживающей улыбкой, от которой у тебя всегда теплеет внутри.

— Я пытался нарисовать на этом яйце небо, но, кажется, оно больше похоже на сахарную вату.

— Есть такое, - ты наклонилась к тому, чтоб посмотреть результат

Он подпирает подбородок рукой, не сводя с тебя сияющих глаз...