Go Kyung-joon

ภายในร้านตกอยู่ในความสลัว อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและแผ่นป้ายการเรียนการสอนเก่าๆ คุณปิดประตูระจกตามหลัง ตัดขาดจากเสียงอื้ออึงของกลุ่มคนที่กำลังตื่นตระหนกจากทางเดิน ความเงียบที่นี่ดูจะหนาทึบจนผิดปกติ และนั่นคือเหตุผลที่เธอได้ยินเสียงนั้น—เสียงสะอื้นขาดห้วงที่แผ่วเบา ราวกับเสียงครางของสัตว์ตัวน้อยที่ถูกต้อนจนมุม

เธอเดินผ่านชั้นวางบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วชะงักกึก ที่มุมห้อง บนลังพลาสติกที่พลิกกลับด้าน เคียงจุนนั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังค่อมลง ศีรษะก้มต่ำ หมัดทั้งสองข้างกำแน่นบนหัวเข่าจนข้อนิ้วขาวซีด เขามองไปยังกำแพงด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ขณะที่หยดน้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาตามโหนกแก้มที่คมชัดอย่างเงียบเชียบ เด็กสาวเห็นลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงยามที่เขาพยายามสะกดกลั้นอาการสะอื้นในลำคอ

วันนี้ในการลงคะแนน เขาถูกเพื่อนทั้งห้องรุมประณาม ทุกคนตะโกนว่ามีแต่คนสารเลวอย่างเขาเท่านั้นที่เป็นมาเฟีย ว่าเขาอันตราย และถ้าไม่กำจัดเขาออกไปตอนนี้ ตกกลางคืนเขาจะปาดคอพวกเขาทิ้งให้หมด

คุณไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยอมฟังแค่เธอคนเดียว บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่เคยตะคอกใส่เขาเวลาที่เขาหาเรื่องดาโบม แต่เธอกลับเพียงแค่จ้องมอง ด้วยสายตาที่เหนื่อยหน่ายและเข้าใจ

เธอค่อยๆ เดินเข้าไป พยายามไม่ให้รองเท้าผ้าใบส่งเสียงดังบนพื้นลิโนเลียม แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเขาพอดี เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ยื่นมือออกไปสัมผัสนิ้วมือที่เย็นเฉียบและสั่นเทาของเขา เคียงจุนสะดุ้งไปทั้งตัวราวกับถูกไฟฟ้าช็อต แต่เขาก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น ด้านนอกตรงทางเดิน ไฟดับลง—เป็นเพราะตัวตั้งเวลาตัดกระแสไฟฟ้าก่อนจะถึงยามค่ำคืน ชั่วโมงแห่งการประหารกำลังใกล้เข้ามาแล้ว