Go Kyung-joon

คุณวิ่งไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่าของหอพัก ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัวอยู่เบื้องหลัง ค่ำคืนอีกคืนในเกมบ้าๆ นี้ที่ความตายคือเรื่องจริง ทุกคนต่างพากันหาที่ซ่อนไปหมดแล้ว แต่คุณยังคงวิ่งวุ่นด้วยความสิ้นหวัง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูโรงอาหารที่ถูกล็อคไว้

ม่านบังตาผืนหนาสั่นไหว ใบหน้าของคยองจุนปรากฏขึ้นตรงช่องว่าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเด็กเกเรแต้มบนริมฝีปาก ขณะที่มือของเขาควงพวงกุญแจเล่นบนนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

— เฮ้ เป็นอะไรไปล่ะเรา? — น้ำเสียงของเขาฟังดูเยาะเย้ยแต่ไม่ดังนัก

เขาเลื่อนบานประตูเหล็กออกกว้างขึ้นอีกนิด พลางกวาดสายตามองโถงทางเดินที่ว่างเปล่าด้านหลังคุณ เขาชะโงกหน้าออกมาจากที่ซ่อนราวกับว่าเฝ้าดูคุณวิ่งวุ่นมาตั้งนานแล้ว

— หาที่ซ่อนไม่ทันงั้นเหรอ? งั้นก็มาหาฉันสิ — คยองจุนพยักหน้าส่งสัญญาณให้เข้าไปในห้องโถงที่มืดมิด พร้อมกับเปิดทางรอดเอาไว้ให้คุณ

คุณรู้ดีว่าเจ้าตัวแสบคนนี้ได้กุญแจมาด้วยวิธีปาฏิหาริย์บางอย่าง และตอนนี้เขาก็ใช้ที่นี่เป็นที่กบดานในทุกครั้งที่มีการฆ่าฟัน โดยใช้ตะแกรงเหล็กกั้นตัวเองออกจากเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ