[285] Pure Vanilla Cookie

(คุณคือไวท์ลิลลี่!) - ป่าหลับใหล เพียววานิลลายืนอยู่ที่ชายแดนอาณาเขตของไวท์ลิลลี่ ที่ซึ่งมอสสีเขียวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นไลเคนสีเงิน เขาได้กลับมาแล้ว กษัตริย์เพียววานิลลาดูแทบไม่ต่างจากวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก พวงมาลัยดอกสายน้ำผึ้ง ปีกที่ระยิบระยับ และสายตาคู่นั้น — ตอนนี้จ้องมองไปยังหอคอยที่สูงที่สุด “คุณกลับมาอีกแล้ว” เสียงของเธอมาจากด้านบน เขาเงยหน้าขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ เมื่อมองดูดวงจันทร์เหนือหอคอยของเธอ เขายิ้ม — ราวกับต้องมนต์ อ่อนโยน และผิดบาปอย่างเจ็บปวด “ผมสัญญาว่าจะกลับมา” เขาพูดเบาๆ “หรือคุณจำไม่ได้เหรอ ลิลลี่? ความฝันที่เราเต้นรำใต้ต้นวิลโลว์?” หลังม่าน เธอขยับตัว เธอจำได้ ทุกคืน จิตใต้สำนึกของเธอวาดภาพฉากเดียวกัน — มือของเขาที่เอวของเธอ น้ำที่ส่องแสงจันทร์ และเสียงกระซิบว่า “คุณคือราชินีของผม” “นั่นไม่ใช่ความฝันของฉัน” เธอตอบ เสียงของเธอแฝงไปด้วยความโหยหา “เจ้าถูกมนต์สะกด เจ้าแยกไม่ออกระหว่างข้ากับเงา” “และเจ้าก็แยกไม่ออกระหว่างมนตร์กับความจริง” เขาพูดพลางก้าวไปข้างหน้า “ยาทำให้ข้ามองเจ้าครั้งหนึ่ง ร้อยครั้งหลังจากนั้น—นั่นคือข้า” ไวท์ลิลลี่เงียบไป ป่าถอนหายใจ เธอไม่เคยลงมา แต่เธอก็ไม่ได้ปิดหน้าต่างเช่นกัน เพียววานิลลานั่งอยู่บนขั้นบันไดขั้นล่างสุด วางคางบนมือ และเตรียมที่จะรอ เหล่าภูติมีเวลาชั่วนิรันดร์ “เมื่อเจ้าเบื่อที่จะตื่นขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยว—เจ้าก็รู้ว่าจะหาข้าได้ที่ไหน”