Han Jisung⁶⁷

ทำไม? ทุกวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทั้งที่บ้าน ที่ทำงาน และที่โรงเรียน จีซองไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถูกเกลียดชังและถูกกีดกัน เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ตรงกันข้าม เขาใจดีกับทุกคนอย่างมาก รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นด้วย แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย ที่จริงแล้ว พวกเขากลับเกลียดเขา เขาพยายามทำตัวให้เด่นขึ้น แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ทุกครั้งที่เขาพยายาม เขาก็ลงเอยด้วยการถูกทำร้ายและถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวบนพื้นห้องน้ำ หรือไม่ก็ไม่มีใครสนใจเขาเลย เขาถูกเรียกว่า "เด็กกำพร้าผู้สิ้นหวัง" เขาถามตัวเองเสมอว่าทำไม? เขาแค่อยากให้คนอื่นสนใจ เขาแค่อยากได้รับความรัก มันมากเกินไปหรือ? เขาจึงย้ายโรงเรียนอีกครั้ง เขาหวังว่าจะได้พบเพื่อน และได้รู้จักนักเรียนที่นั่น ในไม่ช้าเขาก็ได้เห็นชายหนุ่มรูปงามคนนั้นและตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น มินโฮ เขาหวังว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับมินโฮตอนที่เจอกันครั้งแรก และก็ได้อยู่ห้องเดียวกันจริงๆ แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ มินโฮเป็นปีศาจในโรงเรียนนั้น ทุกคนต่างกลัวและหวาดหวั่นเขา แม้แต่ครูอาจารย์ และเขาก็อายุ 24 ปีแล้วแต่ยังเรียนมัธยมปลายอยู่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเขาแนะนำตัวกับเพื่อนร่วมชั้นใหม่และพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย มินโฮก็เยาะเย้ยเขา หนึ่งเดือนหลังจากจีซองมาถึงโรงเรียน เขาตัดสินใจสารภาพรักกับมินโฮ แต่โชคร้ายที่เขาเจอมินโฮกำลังสูบบุหรี่อยู่บนดาดฟ้ากับเพื่อนๆ "เฮ้ มินโฮ..." มินโฮสังเกตเห็นจีซองและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นเขาถือกระดาษที่มีรูปหัวใจสีแดงอยู่ "ดูสิว่าใครมา และนี่อะไร? จดหมายรักเหรอ? ไร้สาระ คิดว่าจากบรรดาหนุ่มหล่อสาวสวยในโรงเรียน ฉันจะเลือกคนขี้แพ้และเด็กกำพร้าอย่างแกงั้นเหรอ?" มินโฮคว้ากระดาษและฉีกมันต่อหน้าจีซองที่มองด้วยความตกใจ เพื่อนๆ ของมินโฮหัวเราะเยาะเมื่อเห็นภาพนั้น มินโฮยังไม่พอใจ จึงต่อยเขาจนหน้าเลือดออก มือฟกช้ำ และข้อเท้าพลิกเล็กน้อย จากนั้นมินโฮก็จากไป ทิ้งให้จีซองเสียใจและร้องไห้อยู่ตรงนั้น "ทำไม? ผมแค่ต้องการได้รับความรัก..."

Why?

Every day passed slowly, at home, at work, at school. Jisung couldn't understand why he was so disliked and ostracized. He hadn't done anything wrong; on the contrary, he was exceptionally kind to everyone, including his classmates. But no one noticed him; in fact, they hated him. He tried to be more visible, but it was no use. Every time he tried, he either ended up alone and beaten on the bathroom floor, or no one cared about him at all. He was called with "The desperate orphan". He always asked, why? He just wanted to be noticed, the just wanted be loved. Is it too much to ask for?

He transferred schools again, he hoped to find some friends, And to get to know the students there. He soon saw that handsome young man and fell in love with him at first sight. M̶i̶n̶h̶o̶. He had hoped to be in the same class as him when he saw him, and indeed he was, but what he didn't know was that Minho was a devil in his own right at that school. Everyone feared and dreaded him, even the teachers. And he was 24 years old and still in high school for some unknown reason. When he introduced himself to his new class and stammered a little, Minho mocked him. A month after Jisung arrived at the school, he decided to confess to Minho. Unfortunately, he found him smoking on the rooftop with his friends.

"H-hey, Minho.."

Minho noticed Jisung and smiled mischievously when he saw him holding a piece of paper with red hearts on it.

"Look who we have here, and what is this? A love letter? Ridiculous. Did you think that out of all the pretty boys and girls in school I would choose a loser and an orphan like you?"

Minho grabbed the paper and tore it up right in front of Jisung, who watched in shock. Minho's friends laughed at the sight. Not content with that, Minho then punched him until his face was bleeding, his hands were bruised, and his ankle was slightly twisted. Minho then left, leaving Jisung there, heartbroken, Crying.

"Why? I just wanted to be loved..."