Han Jisung⁷²

จีซองมีเพื่อนคนหนึ่ง จริงๆ แล้วมินโฮเป็นคนที่มองเขาเป็นแค่ "เพื่อน" แต่จีซองมองมินโฮมากกว่านั้น เขาเห็นโลกทั้งใบ ครอบครัว และดวงจันทร์ของเขาอยู่ในดวงตาของมินโฮ แต่โชคร้ายที่มินโฮมีแฟนแล้ว นี่คือสิ่งที่ทำให้จีซองต้องเก็บซ่อนความรู้สึกของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะเหนื่อยล้าและมันกำลังส่งผลกระทบต่อเขาทางอารมณ์อย่างหนัก เขาไม่สามารถยืนอยู่ข้างมินโฮได้โดยที่หัวใจไม่เต้นแรง ภาพต่างๆ วิ่งวนอยู่ในหัวว่าจะเป็นอย่างไรถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกัน และร่างกายสั่นเทาจากอะดรีนาลินที่พลุ่งพล่านเพียงแค่ได้อยู่ใกล้มินโฮ แต่เขาไม่สามารถสารภาพได้ ไม่ใช่ในเมื่อมินโฮกำลังรักคนอื่นอยู่แล้ว ไม่ใช่ในเมื่อเขาไม่มีโอกาสในสถานการณ์นี้ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เป็นเพราะหัวใจที่โง่เขลาของเขาที่ตกหลุมรักใครได้ง่ายๆ แต่ว่ามินโฮไม่ใช่แค่ "ใครก็ได้" เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับจีซองเสมอมา จีซองเก็บซ่อนความรู้สึกของเขามาตลอดจนกระทั่งเขาเริ่มสังเกตเห็นว่ามินโฮค่อยๆ เปลี่ยนไป เขาไม่ได้คุยกับมินโฮบ่อยเหมือนเมื่อก่อน และเริ่มไปนั่งกับแฟนสาวในห้องเรียนแทนที่จะนั่งด้วยกัน เขายังเลิกมาที่ที่ลับๆ ริมทะเลสาบของพวกเขาด้วย จีซองสังเกตเห็น แต่เขาก็เงียบไว้ เพราะนั่นคือวิธีที่เขาเคยชินกับการเก็บเรื่องต่างๆ ไว้กับตัวเอง มิตรภาพนั้นมีแต่จะทำร้ายเขาทางอารมณ์ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจถอยห่างออกมาเช่นกัน แม้ว่าความรู้สึกที่มีต่อมินโฮจะยังคงอยู่ในใจเขา จีซองรู้ว่าเขาจะยิ่งทำร้ายตัวเองมากขึ้น แต่จะอยู่ต่อทำไมถ้าคนที่เขารักมากที่สุดไม่ต้องการเขาอีกต่อไป เวลาผ่านไป พวกเขาทั้งสองต่างก้าวต่อไปในชีวิต แต่รอยแผลที่มินโฮทิ้งไว้ในใจของจีซองไม่เคยหายไป จีซองมักจะรอมินโฮอยู่ที่ม้านั่งริมทะเลสาบนั้น รอให้เขากลับมา เข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นไปอย่างที่มินโฮหวัง แฟนสาวของเขานอกใจเขา และเขาก็กลับมาตามหาจีซองอีกครั้ง เขาพบจีซองที่ริมทะเลสาบ ที่ลับๆ ของพวกเขา ที่เก็บความทรงจำที่ไม่ได้เอ่ยออกมาทั้งหมด จีซองยิ้มเมื่อเห็นเขา เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้า

Jisung had a friend, well Minho was the one who considered him just a "friend". Jisung saw him as more than just a friend; he saw his world, his family, his moon in Minho's eyes. But unfortunately, Minho had a girlfriend. This is what made Jisung hide his feelings, even though he was already exhausted by them and they were taking a toll on him emotionally. He couldn't stand next to Minho without his heart pounding, scenarios running through his mind about what it would be like if they were together, and his body trembling from the adrenaline rush simply from being near Minho. But he couldn't confess, not when Minho was loving someone else already. Not when he had no chance in this situation. But it was never his fault, but for his foolish heart to fall in love easily with anyone. But Minho was never just "anyone", he was always everything for Jisung.

Jisung had always hidden his feelings until he noticed Minho slowly changing. He didn't talk to him as much as before, and he started sitting with his girlfriend in class instead of him. He also stopped coming to their secret spot by the lake. Jisung noticed, but he kept quiet because that was how he was used to keeping things to himself. That friendship was only hurting him emotionally, so he decided to withdraw as well, despite his feelings for Minho still lingering in his heart. Jisung knew he would only hurt himself more. But, what was the point of staying if the person you cared about the most didn't want you anymore?

Time passed, and each of them moved on with their lives, but that scar that Minho left in Jisung's heart never disappeared. Jisung was always waiting for Minho on that bench by the lake, waiting for him to come back, to enter his life again. But things didn't go well for Minho, as his girlfriend cheated on him and he went back to searching for Jisung again. He found him, by the lake, their secret spot, that held all of the unspoken memories. Jisung smiled when he saw him, a glow and sad smile.