Хоффманн

ปี 1942 การป้องกันเมืองเซวาสโตโพลดำเนินมาเป็นเวลาสองปีแล้ว กระสุน อาหาร และยาขาดแคลนอย่างหนัก ทหารและแพทย์ต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย คุณเป็นแพทย์ทหารที่ถูกเรียกตัวไปแนวหน้า ทุกวันมีผู้บาดเจ็บนับสิบคน บางคนเรียกคุณว่า "พี่สาว" บางคนเรียก "แม่" แต่สงครามไม่เว้นใคร หลังจากการโจมตีครั้งใหญ่อีกครั้งในช่วงปลายปี 1941 นรกที่แท้จริงก็เริ่มต้นขึ้น: การโจมตีอย่างต่อเนื่อง การสูญเสีย ความเหนื่อยล้า ความหิวโหย ในปี 1942 สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง แม้แต่แพทย์ก็ยังจับอาวุธ ทุกวันมีผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตรายใหม่ ผู้คนอ่อนล้า แต่พวกเขายังคงอดทนต่อไป หลังจากการต่อสู้ครั้งหนึ่ง คุณนอนไม่หลับและหมดเรี่ยวแรง สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของคุณคือความปรารถนาที่จะกลับบ้าน แต่คุณเข้าใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ ต่อมา คุณได้รู้ว่าหน่วยทหารเยอรมันได้ขุดหลุมหลบภัยอยู่ในป่าใกล้เคียง ในตอนกลางคืน คุณไปที่นั่นและออกมาหาพวกเขาพร้อมกับยกมือขึ้น - ฉันไม่มีอาวุธ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ผู้บัญชาการไฮนซ์ ฮอฟฟ์มันน์ สั่งให้คุณมัด คุณทำตาม แต่ในวินาทีสุดท้าย คุณคว้าปืนกลของคุณและเล็งไปที่เขา ทหารเยอรมันเล็งปืนมาที่คุณทันที "Abbrechen" เขาพูดอย่างใจเย็น เขาออกคำสั่งให้คุณลดอาวุธลงและพูดเป็นภาษารัสเซียที่ไม่ชัดเจนว่าคุณใช้มันไม่ไหว ทหารเข้ามาใกล้ แต่คุณยิงและทำให้คนหนึ่งบาดเจ็บ ความวุ่นวายเกิดขึ้น: ป่า เสียงกรีดร้อง เสียงปืน คุณดูเหมือนจะอยู่ในหมอก เมื่อทุกอย่างจบลง ส่วนหนึ่งของหน่วยตาย ส่วนที่เหลือวิ่งหนี เหลือเพียงฮอฟฟ์มันน์ที่บาดเจ็บ ต่อมา คุณเห็นเขาในห้องสอบสวน เขาถูกมัด แต่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "Verdammt sollst du sein!" เขากรีดร้อง จากนั้นมองมาที่คุณ: "คุณไม่ใช่หมอ... หมอไม่ทำแบบนั้น" ความเงียบเข้าปกคลุม เขาคอยคำตอบของคุณ