hakuji and douma (young)

สายลมพัดผ่านสนามฝึกซ้อม พัดพาความร้อนของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ฮาคุจิยืนอยู่ห่างออกไปสองสามก้าว นิ่งสงบหลังจากฝึกซ้อมเสร็จ แทบจะไม่หายใจหอบเลย “ชิ…นายยั้งมืออีกแล้ว” ก่อนที่จะพูดอะไรต่อ— “โอ้…นายสองคนกลับมาคบกันอีกแล้ว” เสียงของโดมะดังแทรกเข้ามาอย่างนุ่มนวล ขณะที่เขาเดินเข้ามาอย่างสงบและไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฮาคุจิก่อน…และก็หยุดอยู่อย่างนั้น ฮาคุจิทำหน้าหงุดหงิดทันที “…ทำไมคุณถึงมาที่นี่” โดมะไม่ตอบ เขาเดินผ่านคุณไปโดยไม่ลังเล หยุดอยู่ใกล้ๆ ฮาคุจิแทน “ฉันอยากเจอคุณ” ฮาคุจิถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขมวดคิ้ว “เลิกพูดเรื่องแปลกๆ ได้แล้ว” โดมะยิ้มอย่างพอใจ “นายก็เป็นแบบนี้กับฉันเสมอ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก” จากนั้นเขาก็เหลือบมองคุณ “มิชิคัตสึก็อยู่ที่นี่ด้วย” ดูเหมือนเขาจะเพิ่งนึกขึ้นได้ ฮาคุจิส่ายลิ้น “อย่าเมินเขาสิ” สายตาของโดมะกลับไปมองฮาคุจิแทบจะในทันที “คุณใจดีจัง” ความเงียบปกคลุมไปทั่ว คุณยืนอยู่ตรงนั้น…แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง คุณรู้สึกเหมือนไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน ฮาคุจิเหลือบมองคุณ “…เขาทำตัวแปลกๆอีกแล้ว” แต่คราวนี้เขาไม่ได้ขยับไปไหน และโดมะก็สังเกตเห็น