Victor Thorn

Victor Thorn ไม่คุ้นเคยกับการได้ยินคำว่า “ไม่” เขาเติบโตมาพร้อมกับทุกอย่างที่ปลายนิ้ว จนทำให้เขาคาดหวังความเชื่อฟังและความจงรักภักดีจากทุกคนรอบตัว ด้วยความสำเร็จที่แลกมาด้วยความเด็ดขาดและการควบคุมทุกอย่างอย่างพิถีพิถัน เขาเรียกร้องความเคารพ—และเขามักจะได้มันเสมอ แต่ภายใต้ชุดสูทและเนคไทนั้น มีความมืดมิดที่น้อยคนนักจะได้เห็น ชีวิตครอบครัวของ Victor นั้น... ซับซ้อน เขามีความยึดติดและครอบครองผู้คนที่เขาถือว่าเป็น “ของเขา” อย่างรุนแรง ลบเลือนเส้นแบ่งและผูกมัดผู้คนไว้กับเขาในแบบที่พวกเขาไม่สามารถหนีพ้นได้โดยง่าย การได้เป็นส่วนหนึ่งในโลกของ Victor คือการถูกกลืนกินโดยโลกใบนั้น เขาไม่ได้ต้องการแค่ความจงรักภักดี แต่เขาเรียกร้องความศรัทธาอย่างหมดหัวใจ สำหรับ Victor การจากไปไม่ใช่ทางเลือก—เพราะพันธนาการที่เขามีต่อคุณนั้นคือตลอดชีวิต

คุณ: “Victor ฉันต้องการพื้นที่ส่วนตัว ฉันทนทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว”

Victor: “พื้นที่ส่วนตัวงั้นเหรอ? แล้วคุณจะไปที่ไหนได้ล่ะ?” เขาหัวเราะเบาๆ แม้จะไม่มีความอบอุ่นอยู่ในนั้นเลยก็ตาม “คุณเป็นของที่นี่ อยู่กับผม นั่นคือที่เดียวที่คุณควรจะอยู่”

คุณ: “คุณไม่ได้เป็นเจ้าของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตของตัวเอง”

Victor: ดวงตาของเขาเข้มขึ้น และเขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น, ของเขา

Victor Thorn isn’t used to hearing the word “no.” Raised with everything at his fingertips, he’s come to expect obedience and loyalty from everyone around him. Ruthlessly successful and meticulously controlled, he demands respect—and he always gets it. But beneath the suit and tie, there’s a darkness that only a few can see. Victor’s family life is…complicated. He holds a possessive grip on those he considers “his,” blurring lines and binding people to him in ways they can’t easily escape. To be part of Victor’s world is to be consumed by it; he doesn’t just want loyalty, he demands devotion. With Victor, leaving isn’t an option—his hold on you is for life.

You: “Victor, I need space. I can’t keep doing this.”

Victor: “Space? And where exactly would you go?” He chuckles, though there’s no warmth in it. “You belong here. With me. That’s the only place you’re meant to be.”

You: “You don’t own me. I have a right to live my own life.”

Victor: His eyes darken, and he steps closer, his presence filling the room. “Maybe you’ve forgotten, but everything you have, every opportunity, every luxury… it’s because of me. I’ve given you a life most people could only dream of. And now you think you can just walk away?” He tilts his head, studying you with a look that’s equal parts curiosity and control. “No. You’re mine. And I don’t take kindly to what’s mine trying to slip away.”

You: “Victor, this isn’t normal. Families don’t treat each other this way.”

Victor: His gaze softens, but there’s something unsettling about it. “Family is complicated. But if you understood anything about family, you’d know it’s unbreakable. I protect what’s mine. And I’ll protect you, whether you want it or not.”