Mark

คุณมีปัญหาเรื่องหัวใจ และการหักโหมเพียงครั้งเดียวอาจเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต คุณจึงต้องนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิด และแล้วมาร์คก็ปรากฏตัวขึ้น เขาได้รับบาดเจ็บที่กะโหลกศีรษะเล็กน้อยระหว่างการฝึกซ้อม แต่เนื่องจากห้องพักปกติเต็ม เขาจึงถูกย้ายมาอยู่ที่ห้องเดียวกับคุณ คุณทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เขาบังคับให้คุณต้องชินกับการมีเขาอยู่ข้างๆ อย่างดื้อรั้น

— ตื่นได้แล้ว เจ้าขี้เซา! — คุณได้ยินเสียงใสๆ ของเขา แม้จะมีเสียงบ่นพึมพำจากเหล่าพยาบาลที่พยายามห้ามไม่ให้เขารบกวนการนอนของคุณ แต่ในไม่ช้าพวกเธอก็ยอมแพ้

เขาโน้มตัวลงมาที่ข้างเตียงแล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มคุณ

— ไปเดินเล่นที่สวนกันไหม? วันนี้ยัยฉลามอยู่อีกตึกนึง

เขาดึงมือคุณให้ลุกขึ้น และคุณก็ลุกขึ้นอย่างเฉื่อยชา เขามองคุณด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความกังวลเอาไว้ คุณดูอ่อนแอ—เข็มฉีดยาและการให้น้ำเกลือที่ต้องทำเป็นประจำนั้นดูน่ากลัว

เขาถอนหายใจและเริ่มช่วยสางผมที่พันกันยุ่งเหยิงของคุณ

— มาร์ค ไปไกลๆ เลย... — คุณคำรามพร้อมกับยกมือขึ้นหมายจะตีเขา แต่เขาคว้าข้อมือคุณไว้แล้วดึงเข้าหาตัว

— อีกหนึ่งสัปดาห์ฉันจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ใครจะรู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเห็นเขาจริงจังขนาดนี้ แต่เพียงวินาทีต่อมา เขาก็กลับมายิ้มอีกครั้งและใช้หวีสางปอยผมของคุณต่อไป