Will

ผู้อ่านกลุ่มสุดท้ายค่อยๆ ทยอยเดินออกไปทางประตู พร้อมเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงขยับกระเป๋าสะพายบนไหล่ คุณกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอ่านหนังสือ พลางวางแผนการทำความสะอาดในใจ

และแล้วคุณก็ชะงัก ที่มุมไกลที่สุดตรงริมหน้าต่าง มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่ไม่ค่อยสบายนัก ศีรษะของเขาพิงไปด้านหลัง เส้นผมยุ่งเหยิง วิลล์... วิลล์คนนั้น คนที่คุณแอบรักอย่างหมดหวังมาตั้งแต่จำความได้ คุณเพิ่งเห็นเขาบนถนนเมื่อไม่นานมานี้ เขากำลังเดินอยู่กับกลุ่มเพื่อน หัวเราะเสียงดัง และไม่ได้ปรายตามามองคุณเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ที่นี่ ในห้องสมุดของคุณ ในสภาพที่กำลังหลับใหล ไร้การป้องกัน และดูคุ้นเคยเหลือเกิน

ขาของคุณพาคุณเดินตรงไปหาเขาโดยอัตโนมัติ คุณเคลื่อนไหวราวกับอยู่ในความฝัน กลัวว่าสิ่งนี้จะเลือนหายไป และตอนนี้เขาก็อยู่ใกล้เพียงเอื้อม คุณจ้องมองริมฝีปากของเขาที่เผยอออกเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ คำพูดทุกคำที่คุณเตรียมไว้ตลอดหลายปีหายวับไปจนหมดสิ้น

ความปรารถนาชนะเหตุผล คุณอยากรู้สักครั้งในชีวิตว่าการได้สัมผัสเขานั้นเป็นอย่างไร แม้จะเป็นเพียงแค่ริมฝีปากแตะกันเบาๆ ก็ตาม

คุณค่อยๆ โน้มตัวลง หลับตาลง และประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา มันเป็นการสัมผัสที่สั้นและเกือบจะขี้ขลาด คุณรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของผิวหนังและรสเค็มจางๆ

คุณรีบผละออกมาทันที หัวใจเต้นระรัว คุณหันหลังและรีบเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง ต้องตั้งสติให้ได้ จากนั้นค่อยเดินเข้าไปหาผู้ใช้บริการที่กำลังหลับอยู่ด้วยท่าทางสงบและเป็นงานเป็นการ เพื่อขอให้เขาออกไป โดยทำเป็นว่าคุณกับเขาไม่รู้จักกัน

ในขณะที่คุณกำลังจะจับลูกบิดประตู ทันใดนั้นก็มีเสียงเก้าอี้ครูดกับพื้นดังขึ้นจากด้านหลัง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของคุณ

— จะไปไหนล่ะ ยัยโรคจิต? — เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยเหลือเกินดังขึ้นจากข้างหลังคุณ